Minder spullen, meer betekenis

Een situatie uit het leven van Jaan

Het is maandagochtend. Jaan wordt wakker en blijft nog even liggen. Er is geen haast. Ze hoeft vandaag nergens naartoe en er wacht geen dringende verplichting op haar. Haar gedachten gaan terug naar de woorden die ze gisteren bewust heeft gelezen:

'En zie, Ik ben met u al de dagen, tot de voleinding der wereld.'

Mattheüs 28:20.


Ze laat de woorden even binnenkomen. Niet als een opdracht die ze moet volbrengen. Niet als een waarschuwing. Maar als een herinnering. Een aanwezigheid waarop ze mag vertrouwen. Ze staat op, zet koffie en kijkt om zich heen. Het huis is nog niet helemaal zoals ze het voor ogen heeft. Er staan spullen die eigenlijk geen functie meer hebben. Kastjes zijn voller dan nodig. Er liggen voorwerpen die ooit met enthousiasme zijn gekocht, maar inmiddels vooral ruimte innemen.
Ze kijkt ernaar en denkt: “Het is geen pakhuis. Het is ook geen winkel”. Er verschijnt een glimlach. Ze hoeft niet alles te bewaren. Ze hoeft ook niet steeds iets nieuws te hebben. Haar geluk zit niet in wat ze bezit!

Ze besluit vandaag een begin te maken. Vanuit een verlangen naar eenvoud. Boven, in de tekenkamer, staat haar toekomstige kleine tempel. Ze loopt de trap op en kijkt naar de ruimte.Hier wil ze iets anders creëren.
Een plek waar ze kan lezen, tekenen, schrijven, studeren en nadenken. Een plek waar ze zich kan terugtrekken zonder zich van het leven af te sluiten.

De overbodige spullen verdwijnen langzaam. Ze maakt ruimte voor boeken, geschriften, een schrijftafel, haar tekenmateriaal en een simpele kruk. Misschien komt er een kaars te staan. Misschien een klein kruis. Een Bijbel binnen handbereik. Geen overdaad aan religieuze voorwerpen. Geen verzameling symbolen om zichzelf te bewijzen. De ruimte hoeft niets uit te stralen naar anderen. Het is haar plek. Hier wil ze tijd doorbrengen met de geschriften die haar werkelijk interesseren. Hier wil ze studeren, vragen stellen, onderzoeken en leren. En vooral: hier wil ze zichzelf kunnen horen.

De weken daarna verandert er iets in haar dagelijkse keuzes. Wanneer ze iets ziet wat ze graag zou willen kopen, stelt ze zichzelf een vraag: “Heb ik dit werkelijk nodig? Of wil ik gewoon even iets nieuws ervaren?”
Soms besluit ze iets te kopen. Maar steeds vaker loopt of scrolt ze door. Het geeft haar een gevoel van vrijheid. Ze hoeft niet meer voortdurend bezig te zijn met verzamelen, zoeken, vergelijken en bezitten.

De tijd die daardoor vrijkomt, besteedt ze aan andere dingen. Ze leest. Ze bestudeert. Ze schrijft. Ze denkt na over Jezus, over het Koninkrijk, over de betekenis van de woorden die ze in de Bijbel tegenkomt. Ze stelt zichzelf regelmatig de vraag: What Would Jesus Do? Niet om zichzelf te veroordelen, maar om richting te vinden. Hoe zou Jezus reageren op iemand die haar kwetst? Hoe zou Hij omgaan met bezit, met angst, met boosheid, met mensen die fouten maken? En hoe zou Hij naar haar kijken?

Ze merkt dat ze niet langer bij iedere tegenslag wil blijven stilstaan. Wanneer iets goed gaat, ontvangt ze het met dankbaarheid. Wanneer iets misgaat, probeert ze ervan te leren. Niet alles hoeft een drama te worden. Niet iedere fout hoeft een langdurige nasleep te hebben. “Sin no more”. Ze begrijpt steeds beter dat opnieuw beginnen ook bij het leven hoort.
Ze denkt regelmatig aan mama. Aan haar blijmoedigheid. Aan de manier waarop ze ondanks moeilijke omstandigheden ook het goede kan blijven zien. Jaan wil daar iets van meenemen.

Niet door verdriet te ontkennen of negatieve ervaringen weg te drukken. Maar door niet langer al haar aandacht aan het negatieve te schenken. Ze wil het goede herkennen wanneer het zich aandient. Een fijn gesprek. Een kop koffie. Een interessant boek. Een middag waarin ze zich goed voelt. Een onverwacht mooi moment. Ze wil leren ontvangen zonder direct alweer naar het volgende te verlangen. En ze wil dierbare mensen iets geven omdat ze van hen houdt. Omdat geven soms veel mooier is dan bezitten.

Op een avond zit Jaan thuis. Ze kijkt om zich heen en ervaart iets wat ze eerder misschien niet zo bewust heeft gevoeld. “Ze wil hier zijn”. Niet omdat de wereld buiten gevaarlijk is. Niet omdat ze bang is om ergens anders te verblijven. Maar omdat haar thuis steeds meer een plek wordt die bij haar past. Een plek waar ze kan ademen.

Ze hoeft niet voortdurend weg. Ze hoeft niet steeds iets te ondernemen. Ze hoeft niet overal bij te zijn. Ze heeft haar boeken, haar gedachten, haar tekenkamer en haar vertrouwde omgeving. Ze voelt dat ze niet meer zoveel nodig heeft om tevreden te kunnen zijn. En terwijl ze daar zit, denkt ze opnieuw aan die ene Bijbeltekst.

“Ik ben met u al de dagen”.

Misschien is dat wel de grootste verandering. Ze hoeft niet voortdurend naar iets te zoeken wat haar gelukkig moet maken.Ze mag leren leven vanuit de verbinding die ze al ervaart.

verliefd
21 nov 2026 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van CintaSejati
CintaSejati, vrouw, 49 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende