All out of fight

Well, I am.

Het is in theorie allemaal mooi om te lezen. Exposure therapie werkt bij ptss. Cl. heeft zich volledig ingezet en wij zien geen verdere indicatie meer voor behandeling. Ptss klachten zijn afgenomen, maar er is nog wel sprake van ptss (joh!!!!). Vervolgbehandeling (hoe dan en door wie?) zal gericht kunnen zijn op haar hardnekkige negatieve overtuigingen over zichzelf en de wereld.

Dus. Daar sta ik dan, met een enorme open gapende wond die pust als een idioot. Ik heb nog nooit zo middenin mijn traumaklachten gezeten en ik word er dood en dood moe van (letterlijk ook, want de nachtmerries houden mij voortdurend uit mijn slaap). Natuurlijk zie ik ook dat er verbeteringen zijn, vooral direct na de behandelingen. Met het verstrijken van de tijd lijkt het in heftigheid toe te nemen en of dit tijdelijk is, ik heb geen idee. En eindelijk, voor het eerst in al die jaren durfde ik te praten, kon ik praten. Precies dat moment, dat het eindelijk ergens heen zou gaan, dat ik eindelijk wel mensen met verstand v zaken om me heen had en dat ik voor het eerst in mn leven iets van verwerken deed. Dat ik dacht, nu moet ik doorpakken en gaan en het is klaar.

Ik voel me wanhopig, moedeloos en eenzaam hierin. Ik weet dat ik het leven op deze manier niet wil en ik ben meer dan 100% gemotiveerd om aan te pakken alleen met wie wanneer en hoe dan? Ik begrijp alles en hoe meer ik lees hoe meer ik besef in wat voor een trieste situatie ik ben opgegroeid. Voor in hoeverre ik in ieder geval dat al niet wist. Waar er geen ruimte was voor ons (mijn zusjes, broertjes en ik) en waar wij altijd alert moesten zijn op. Het is mega confronterend. Ik weet alles alleen het overspoelt me nog steeds elke keer weer. Het is zo overweldigend en ik wil dat het stopt. Zodra ik mn ogen dicht doe zit ik vervolgens weer in de traumas die na mijn onveilige jeugd thuis zich opstapelden. Holladiejeej. Dan nog wat echo's in mijn hoofd, wat we wel weten van trauma is dat het ook uitmaakt hoe je omgeving er daarna op reageert of dit had natuurlijk nooit mogen gebeuren. NEE JOH!!??

Tegelijkertijd voel ik me ondankbaar en te veel. Want blijkbaar ben ik er al, anders sluiten ze geen behandeling af toch. Alleen zoals ik al zei toen ik eraan begon 'het is teveel, er is teveel gebeurd, het is te laat' en wat ik ook al heel lang zeg, ik zie niet voor me hoe dit ooit hand in hand in de toekomst kan bestaan. Laten we het dan ook nog eens over de doelen die ik op een derde van de behandeling mocht stellen, ik had het over een leefbaar leven en mocht wat realistische maar ook uitdagende doelen zetten. Heb ik die behaald? Nope. Alleen daar was in het laatste deel van de behandeling geen aandacht meer voor.

Maar prima. Leef allemaal lekker je leven verder terwijl ik hier verdrink. I do not care less. Hope you are living your best.

Time won't fly, it's like I'm paralyzed by it.
I'd like to be my old self again, but I'm still trying to find it.

Just between us, did it maim you too?

You, that's what happened, you.
And that made me want to die.