Onzichtbaar trauma

Want 'wij' hadden geen idee, zegt mijn vader.
Mijn vader spreekt altijd in wij en ons vorm maar refereert hier aan hemzelf en zijn ega. Wel ik weet niet veel meer uit mijn jeugd maar dit is een misplaatste wij want zijn ega heeft opmerkingen gemaakt waaruit wel degelijk bleek dat zij wel een idee had van wat er gebeurde, maar soit. Zij deelde dit naar alle waarschijnlijkheid dus niet met mijn vader.

Onzichtbaar trauma, want jij hebt nooit iets laten merken. Jij hebt nooit gezegd dat het niet goed ging en jij hebt nooit om hulp gevraagd. Dat zal echt deels kloppen en natuurlijk ligt een deel ook bij mij, absoluut. Alleen hoe onzichtbaar was het dan? Want ik zie het namelijk wel op de foto's. Doffe ogen, een gespannen blik. Ik zie het verschil in de foto's na de tweede klas, vakantie foto's met een nietszeggende blik en lege ogen. Ik heb nooit met plezier naar foto's gekeken maar exposure in vivo he, dus foto's bij elkaar gezocht en bekeken. Het was niet onzichtbaar, het is geen onzichtbaar trauma. Want al die nachten dat ik niet thuis kwam, of als ik zichtbare blauwe plekken had. Relatief onzichtbaar trauma dan. Alleen ik ben het er niet mee eens en ik haat het dat ondanks alles hij nog steeds over mijn grenzen heen dendert zonder te horen wat ik zeg.

Ik heb mijn trauma zo onzichtbaar mogelijk gemaakt ja, maar de waarheid is dat iedereen die goed keek of verder keek het wel kon zien.

En ja, ik maak er geen meervoud van, ik heb er ook geen zin meer in om honderden traumatische gebeurtenissen te benoemen. Waarom ook? De angel moet eruit alleen die is onvindbaar en mijn opvoeders kunnen geen respect en liefde geven dus moet ik dat blijkbaar zelf doen. Alleen heb ik het ook nooit geleerd en haat ik elke millimeter van mezelf. Mjah wie weet, ooit kan ik mezelf net zo leuk vinden als andere mensen mij vinden, wie weet, ooit ....