(Zogenaamd) genieten

Iedereen weet het nu, en wie het nog niet weet hoort het vast snel via de zogenaamde "tam tam", dat krijg je in een dorp.
Ik ben de jongste van vijf kinderen en de band met mijn broers en zus is niet optimaal, we hebben ze een kaart gestuurd om het nieuws te vertellen.
Je zou verwachten op z'n minst een kaartje terug te krijgen.. Een telefoontje.. Of een berichtje dan? Alleen mijn zus en mijn oudste broer hebben gereageerd. Juist de twee broers waarvan ik hoopte en verwacht had wat te horen laten niks weten, wat kan dat je dwars zitten! En vooral met de gierende hormonen die vrolijk door mijn lichaam dansen.
Ik probeer er niet al te veel mee bezig te zijn en te genieten van mijn zwangerschap. Ja, genieten! We zitten in het tweede trimester en de vermoeidheid wordt ingeruild voor energie.
Genieten is een breed begrip, hoe vaak hoor je nu; "nou meid! Geniet er van hoor, voor je het weet is het voorbij!" Ik knik vriendelijk met een "dat zal ik zeker doen."
Maar, ik voel nog helemaal niets en als ik naar mijn buik kijk zie ik ook nog niets! (Billen en heupen uitgesloten want jeetje! Daar groei ik er op los.)
Terneergeslagen hormoonbommetje, dat is de beste omschrijving over mezelf op het moment en denk, is dit nou genieten?
Ik kijk uit naar het volgende bezoek bij de verloskundige want als het goed is kunnen we nu het hartje horen kloppen. De laatste keer dat ik dat gehoord heb was tijdens de termijnecho, inmiddels alweer 3 weken geleden en omdat ik toen 10 weken was en nog niet over de finishlijn bestaat er natuurlijk nog de kans dat er iets mis is. Ik ben een doemdenker, of noem het realistisch ingesteld.
Het is mijn tweede bezoek, het contact tussen Ilse en mij is nog wat onwennig. We racen door de vragen en bloeddrukmeting heen om vervolgens eindelijk naar het hartje van het kindje dat in mij groeit te luisteren.
"Het kan soms even zoeken zijn als het nog zo klein is dus niet in paniek raken als je niet meteen iets hoort" Ilse pakt haar apparatuur en plaatst het op mijn buik, het is meteen raak want daar horen we het; doink doink doink doink doink...
Ik kijk naar Ilse terwijl we naar dit geluid luisteren, Ilse is wat emotioneel want ze vind het zo mooi... Dát zijn haar hormonen want ze is zelf 5 maanden zwanger. Bij mij? Geen traan... Ben ik nu zo'n ijskast die niet huilt bij het horen van het hartje? Iedere zwangere moet daar toch om huilen? Geniet ik niet? Ik hou die gedachten voor mezelf en glimlach maar gewoon.
Eenmaal door de baby APK en thuis gekomen neem ik een beker thee en probeer emoties op te wekken door naar "a baby story" te kijken.. Niets! Ik schuif het er op dat er te vaak gezegd is dat ik MOET genieten, het échte genieten zal vast nog wel komen.
Ik merk dat ik overvallen wordt door een gevoel om mijn zwangerschap te delen met mede zwangeren en ervaringen uit te wisselen.. Ik struin internet af en kom uit bij Facebook, jawel! Er is een groep voor mama's die in januari 2014 uitgerekend zijn. Ik begin toch te twijfelen of ik dit wil, al mijn hebben en houden delen met "vreemde hormoonbommetjes" die toevallig in dezelfde maand uitgerekend zijn maar hey, misschien kunnen ze mij leren hoe ik moet genieten. Klik! Lidmaatschap aangevraagd. Enkele uren later zie ik een vrolijk bericht op mijn scherm verschijnen; "welkom bij deze groep Mariëlle! Wil je wat over jezelf vertellen?" Nou... Vooruit dan maar, voor het goede doel: Genieten!