Tussen hoop en vrees

Een positieve test!
Je zou zeggen dat één wel genoeg zou zijn om je te overtuigen maar nee, ik had er maar liefst zes nodig.
Toen we het eenmaal hadden laten bezinken dat het écht zo was spookten er meteen allerlei vragen rond in mijn hoofd; "blijft dit wonder zitten? Wat moet ik regelen? Wie ga ik inlichten?"
Mijn beste vriendin die altijd probeerde de hoop bij ons er in te houden heb ik op de dag van de positieve test als eerste ingelicht, ze belde huilend op omdat ze zo blij was maar, net zoals wij, zich er van bewust dat het nog erg pril was om meteen te juichen want 1 op de 10 zwangerschappen haalt het niet tot de 12 weken.
Dat betekende voor mij leven tussen hoop en vrees tot de eerste echo waar we hoopten een hartslag te zien, een teken van leven.
Dat teken van leven hoopte ik te horen bij mijn eerste afspraak bij de kleine verloskundigenpraktijk waar ik mij aangemeld had. Helaas was het nog te klein om maar iets te weten te komen.
De termijnecho volgde snel maar het wachten duurde lang.
6 juni 2013 mochten we dan eindelijk heen! Met buikpijn van de zenuwen stapten we binnen. Voordat we aan de beurt waren was ik al twee keer wezen overgeven van de spanning en kwam er een stel naar buiten die duidelijk slecht nieuws gekregen hadden. Ik zag de pijn en het verdriet in hun ogen en besef dat wij óók slecht nieuws kunnen gaan krijgen als het mis is.
"Mariëlle? Jij bent aan de beurt, kom maar mee." Mijn hart bonkte haast uit mijn borstkas en keek mijn man angstig aan. "Het komt wel goed schatje, en anders een glaasje roosvicee." Zijn grapje stelde mij wat gerust. Enkele minuten later lig ik daar met mijn buik bloot en mijn hand in de hand van mijn man in afwachting wat we gaan zien, of niet zien.
De echoscopiste merkt dat ik zenuwachtig ben en verteld stap voor stap wat ze gaat doen. Ik dacht eerst iets te zullen horen voordat er iets te zien was maar ineens zegt zij; "kijk eens op het scherm, ik zie een heel klein beweeglijk kindje met een sterke hartslag, gefeliciteerd!"
"Je mond staat open schat" hoor ik mijn man zeggen en alle spanning komt los, ik lig als een klein kind te snikken. Zó blij! Ons kindje leeft! Nadat ze dat als een garnaal uitziende frommeltje heeft opgemeten en de hartslag heeft laten horen krijgen we de prachtige uitgerekende datum te horen: 01-01-2014. Ons kindje is op dat moment 10 weken en 1 dag.
Gewapend met twee foto's van de echo en een glimlach op ons gezicht vertrekken we weer, we stappen in de auto en doen de deur dicht. Ik zie hoe trots mijn man is en dat maakt mij bovenop het gevoel van geluk wat ik 10 minuten eerder kreeg tijdens de echo nóg gelukkiger.