Onverklaarbare onrust

Pffff wat is het heet... Het is zomer, écht zomer.. Gelukkig is mijn vakantie nu begonnen en ik kijk uit naar het weekend, we gaan naar mijn ouders die iedere zomer in hun vakantiehuisje op de Veluwe zitten. Sinds de bekendmaking van mijn zwangerschap heb ik ze niet meer gezien en ik begin nu toch écht wel een buikje te krijgen. Als kers op de taart voel ik deze week wat rare kriebels in mijn buik en vermoed dat het ons kindje is! De datum voor de twintig weken echo staat ook vast dus we hebben veel om over te praten.
Het fijnste moment als ik mijn ouders weer zie is toch altijd de warme blik in hun ogen en de glimlach op hun gezicht. Ze zijn altijd blij om ons te zien maar nu nog meer.
"Nou jel, je ziet er stralend uit met je buikje. Het begint nu wel echt te worden, ik kan niet wachten tot ik dat kleine meisje in m'n armen kan houden en tot op het bot te verwennen." Zegt mijn vader met een grijns.. "Je weet helemaal niet of het een jongen of een meisje is pap, nog twee weken geduld! Ik denk zelf een jongen.." Mijn vader buldert van het lachen en schud heel hard nee; "nee hoor! Het is een meid, ik weet het zeker. En 1 januari kan je ook vergeten, dat wordt 3 januari net voor het weekend zodat wij meteen langs kunnen komen." Ik kijk m'n vader aan met een blik van "je bent gek".
Dat is typisch mijn vader, gezellig en standvastig en houd er van om je op de kast te jagen.
Voordat mijn moeder de koffie klaar heeft komt ze er aan met een grote tas, jawel... Vol met cadeautjes. Knuffeltjes, babyboek, neutrale kleertjes en boeken waar ik nog niks van wil weten: veilig bevallen. Ik krijg al rillingen van het idee want ik heb een hekel aan pijn.
Aan het einde van de dag ben ik moe en de misselijkheid komt op zetten. We waren van plan te blijven slapen maar mijn moeder stuurt ons naar huis. We spreken af dat we over twee weken weer komen, dan hebben we net de twintig weken echo gehad en kunnen ze de foto's zien en weten we of mijn vader gelijk heeft óf ik én dat het een gezond kindje is of niet.
Ik neem afscheid van mijn ouders met een knuffel en een kus. "Goed om jezelf denken en rust lekker uit nu je vakantie hebt" zegt mijn moeder tegen mij. Mijn vader de grapjas legt zijn hand op mijn buik en zegt de baby gedag; "dag klein meisje, laat mama binnenkort maar zien dat opa gelijk heeft want ik heb wel zin in een lekkere tompouce, Goed blijven groeien hoor!"
Het zullen vast de hormonen zijn maar heb de hele weg naar huis zachtjes zitten huilen, waarom geen idee..
Eenmaal thuis gekomen in een donker huis gaan mijn man en ik nog even op de bank zitten met een kop thee. "Je ouders zijn echt trots he schat, net zoals ik dat ben!" Dat waren de juiste woorden om bij mij een lach op mijn gezicht te krijgen voordat we heerlijk gaan slapen.
Mijn man moet op maandag gewoon weer werken dus ik ben deze week alleen thuis. Ik ben van plan om ideeën op te doen voor de babykamer maar er zit een onrust in mij waar ik m'n vinger niet op kan leggen.
Ik spendeer vele uurtjes in de tuin met mijn hondje die net zo lui is als ik en ben één met mijn telefoon. Check regelmatig Facebook om te kijken of er nog nieuws is in de groep. Het is vaak lachen geblazen maar er komen ook wel heftige verhalen voorbij waardoor ik mij gelukkig prijs dat alles wat ik meegemaakt heb niks is om mee te vergelijken. Wederzijds respect en gezelligheid staan voorop. We zijn er voor elkaar terwijl we elkaar helemaal niet kennen. Het favoriete terugkerende onderwerp is toch wel "eten". Welke zwangere houd daar nou niet van!
Tussendoor whatsapp ik nog wat met mijn moeder en voordat je het weet is de week bijna weer om.
Mijn man zegt al dat ik met mijn telefoon getrouwd ben en al zeg ik keihard nee, hij heeft wel gelijk.
Mijn beste vriendin komt langs en we gaan gezellig een terrasje pikken met z'n drieën. Heerlijk eten aan het water in het avond zonnetje. We lachen veel maar ik ben er niet helemaal bij... Weer die stomme onrust waardoor ik niet kan ontspannen. We besluiten de gezelligheid voort te zetten bij ons thuis.
Terwijl ik om half 10 nog koffie ga zetten hoor ik mijn man roepen dat mijn telefoon af ging en het mijn moeder was maar dat hij net te laat was met opnemen. Hij geeft mij m'n telefoon en ik duik de keuken weer in voor de koffie, voordat ik op de toets druk om terug te bellen gaat hij al over; "mama mobiel". Ik neem vrolijk op; "hai mam! Hoe gaat het?" Mijn moeder blijft even stil aan de andere kant en ik hoor commotie... "Mam wat is er aan de hand, wat gebeurt daar?" Mijn moeder slaakt een zucht en zegt: "lieverd, papa... Het gaat niet goed, hij gaat... Het gaat niet goed!" Ik sta als aan de grond genageld en schreeuw naar mijn man: "we moeten NU in de auto naar mijn ouders!!!"