Komt dat zien!

De twaalf weken grens is in zicht. Het voelt aan als een finishlijn die ons gaat brengen naar succes; een kindje!
Dat eerste trimester waren wij van plan om het aan niemand te laten weten (op mijn beste vriendin na). Zwijgen over je blijdschap is moeilijk, vooral tegen je moeder.. Stiekem heb ik het haar verteld tijdens een bezoekje op mijn ouders hun vakantieadres.
"Mam, ik denk dat je voor volgende zomer maar een campingbedje aan moet schaffen." Zei ik met tranen in m'n ogen. M'n moeder keek me vol verbazing aan. "Ben je zwanger? Meen je dat?". Haar reactie was onbetaalbaar, zo lief en trots. Ik was toen nog maar 7 weken zwanger maar mama ging al snel "stiekem" op zoek naar babykleertjes. Ze moest haar mond houden tot 22 juni 2013, de dag dat wij het nieuws bekend gingen maken.
Mijn man is jarig op 24 juni en wij hadden besloten om het tijdens zijn feestje te vertellen maar hoe doe je dat? We hadden een kaart laten maken in rijbewijs stijl maar dan een "baby bewijs" met gegevens zoals de (pas)foto, uitgerekende datum, plaats en wie de papa en mama zijn (wij!! Woehoeeee!!).
Van die kaart heb ik een verjaardagstaart laten maken, dát zal een mooi verrassingseffect geven! Ben zó benieuwd naar de reactie van mijn schoonouders waar ik niet echt goede vrienden mee ben en natuurlijk de reactie van mijn vader waar mijn moeder 5 weken lang tegen moest zwijgen over dit geluk.
Iedereen is aanwezig... Mijn ouders, schoonouders, vrienden, opa's en oma.. De taart staat in de koelkast en mijn man vind dat het tijd word om deze op tafel te zetten. Ik word er wat giechelig van en zet de doos waar de taart in zit met trillende handen op tafel. Ik spreek "het publiek" toe; "vandaag vieren we een verjaardag en daar hoort natuurlijk een heel erg mooie taart bij dus kijk gerust even goed voordat het mes er in gaat."
Net voordat ik de doos open glijden mijn ogen langs de 12 paar ogen in de kamer die naar mij kijken. De taart is nu zichtbaar, ik kijk naar mijn man en we wachten met een glimlach af. Als eerste hoor ik de stem van mijn vader; "ik wist het! Ik wist het!" De rest van de menigte wordt door deze reactie als het ware wakker geschud en stuiven als vliegen op stroop af op de taart. Ik bekijk dit van een afstand, veel monden staan open, wat een erg grappig gezicht is, en daarna de glimlach op ieders mond en de fijne en blijde reacties vliegen ons om de oren. Iedereen feliciteert ons en bijna als laatste mijn schoonouders die zich overdonderd voelen maar ogenschijnlijk wél blij... En daar is dan mijn vader, die grote sterke beer die mij van kleins af aan beschermde en het niks vond dat ik 3 uur rijden bij hun vandaan ging wonen.
Ik zie dat zijn ogen wat vochtig zijn en hij komt naar mij toe, slaat zijn armen om mij heen en fluistert in mijn oor; "kleine meisjes worden groot, gefeliciteerd lieverd je gaat een fantastische moeder worden."