Gelukkig hebben we de foto's nog!

In de groep met alle vrouwen die in januari uitgerekend zijn ben ik één van de weinige die nog niet weet wat het geslacht van de baby is. Het maakt me stiekem jaloers en nog nieuwsgieriger als ik alle mooie geslachtsecho's voorbij zie komen. Tot nu toe zijn er heel veel meisjes op komst en ja, ze zullen toch een keer op raken dus voor mezelf denk ik écht een jongen!
Er wordt flink gespeculeerd en ik geef een aantal keer aan dat het vast een jongen is en stel me daar op in. Het is een gezellige groep en met alle kakelende kippen soms moeilijk om alle berichten bij te houden, ik heb er een dagtaak aan en zodra ik kan kijk ik even en reageer ik hier en daar.. Verslavend! Maar een leuke en fijne verslaving!
Het is zo ver, 15 augustus 2013 de dag van de 20 weken echo. Hoewel ik met m'n gedachten er nog niet helemaal bij ben kijk ik er naar uit. De afspraak staat voor 08.15 want ja, ik wilde zo vroeg mogelijk! (Stel je voor dat je 's middags pas kan, onmogelijk toch?)
Mijn man en ik stappen vrolijk binnen en al snel zijn we aan de beurt, de baby trappelt er op los dus ik vermoed dat HIJ er ook zin in heeft. "Ga maar liggen dan zullen we eens gaan kijken of alles goed is, willen jullie het geslacht weten?" Zegt de echoscopiste, nog voordat ze haar zin af gemaakt had riep ik al volmondig jaaaa!!!
Daar gaan we dan... Buik bloot, gel er op en gaan met die banaan! Laat maar zien hoe goed het met je gaat en dat je een jongen bent!
"Tjonge... Het is wel een heel druk kindje hoor, ik probeer vast te leggen wat ik vast moet leggen maar telkens als ik klik om dat te doen springt het weer de andere kant op!" We moeten er om lachen en mijn man verteld dat ik vanmorgen nog zei "ik hoop dat het lekker lang mag duren." En ja... Dát is ook zo!
Na een half uur is de tijd op maar is het nog niet gelukt, ze verzekerd ons wel dat wat ze gezien heeft goed is en vraagt of we nog even willen wachten in de wachtruimte zodat ze het straks nog eens kan proberen.
We nemen weer plaats in de wachtruimte en mijn man zucht en fronst en schud zijn hoofd; "nu al een druktemaker, dat beloofd nog wat!" Ik bekijk lachend de foto's die we al gekregen hebben en verwonder en bewonder. Neusje, handje met vingertjes en mini teentjes. En wat is hij lenig, benen helemaal tot over z'n hoofd!
Ik pak mijn telefoon om de nieuwsgierige mama's in spé op de hoogte te stellen dat we nog niet klaar zijn maar vooralsnog alles er goed uit ziet. Ik zie als eerst in mijn bericht reacties voorbij komen als: "pffff duurt toch wel lang hoop dat alles goed is!" En "Mariëlle!!! Laat ons niet langer in spanning zitten!!" Wat zijn het toch lieverds en zo meelevend! Er wordt flink gelachen als ik vertel over de capriolen die mijn baby uithaalt en ze wensen me succes voor het vervolg.
Poging twee... Ik ga weer liggen, buik bloot, gel er op en kijk naar het scherm... De echoscopiste begint hard te lachen ; "hahaaa!!! Nou dit wordt een nieuwe afspraak maken, het kindje ligt nu heerlijk ver weg gedoken in je bekken daar kom ik nooit bij! Je bent hoop ik niet teleurgesteld?" Mijn gedachte roept ja met dikke tranen maar ik zeg nee. Nu weet ik nog steeds niet of mijn vader of ik gelijk heb, frustrerend... Met een nieuwe afspraak in de agenda stappen mijn man en ik weer in de auto, lachend en hoofdschuddend start hij de auto en gaan we weer naar huis.
Gelukkig hebben we de foto's nog!