De eindeloze rit

Niet wetend wat er nu precies aan de hand is zitten mijn man en ik in de auto onderweg naar mijn ouders, de rit duurt twee uur maar voor mijn gevoel twee dagen. Ik bel mijn broers en begeleider van mijn zus om te vertellen wat ik weet. "Het gaat niet goed met papa.." Vertel ik vier keer.
Mijn twee oudste broers Cees en Jesse besluiten om ook in de auto te stappen en naar het ziekenhuis te gaan waar onze vader heen gebracht zal worden. Ze zullen er eerder zijn dan wij en ik vraag ze om mama op te vangen en mij op de hoogte te houden.
Mijn jongste broer Erwin kan niet weg (of wilt niet?). Zijn vrouw Lena is een avond uit met vriendinnen en hij is thuis bij hun peuter Elisa.
Mijn zus Rianne zal op de hoogte gesteld worden door één van haar begeleiders. Ze is verstandelijk beperkt en woont sinds kort samen met haar vriend in een soort instelling voor jongeren met een beperking.
Vier jaar eerder lag mijn vader ook in het ziekenhuis, hij had toen een bloedprop in de slagader in zijn been en we moesten noodgedwongen kerst vieren aan zijn bed in het ziekenhuis. Hij leefde toen niet gezond en rookte al jaren als een ketter, vanaf de dag dat hij opgenomen werd heeft hij geen sigaret meer aangeraakt en zijn levensstijl omgegooid door meer te gaan bewegen en gezond te eten.
Het ging zo goed!
Onderweg er naar toe zwijgen mijn man en ik. Ik hou mijn telefoon in mijn handen zodat ik meteen kan reageren als hij over gaat, ik kijk mijn man aan die even opzij kijkt om te zien hoe het met mij gaat. Hij ziet de angst en onzekerheid in mijn ogen en pakt mijn hand. We moeten nog ongeveer een half uur rijden en dan zijn we er. In mijn gedachten spreek ik mezelf toe; "het zal vast niet te ernstig zijn want ik heb nog niks gehoord geen bericht is immer goed bericht, het komt wel goed, loos alarm." De baby trappelt heftig in mijn buik alsof het wil zeggen: "mama het komt wel goed."
Vlak voordat we bij het ziekenhuis aan komen stuur ik Jesse een berichtje dat we er over 5 minuten zijn. Ik krijg meteen een berichtje terug: "oké, doe maar rustig aan ik wacht buiten op jullie."
Hey, dat klinkt toch best positief? Doe maar rustig aan... Ik haal diep adem en zie de ingang. Daar staat hij dan, mijn broer Jesse die zo veel op mijn vader lijkt. Het is donker en in de verlichting bij het ziekenhuis kan ik nog niks van zijn gezicht af lezen. We stappen uit de auto en lopen naar hem toe, hoe dichterbij we komen hoe meer verslagenheid ik zie. Diepe rimpels worden zichtbaar en ogen die anders hemelsblauw zijn staan nu grijs en verdrietig.
"Papa is overleden." We kijken elkaar aan en mijn broer begint te huilen als een klein kind. Duizenden gedachten en vragen gaan rond in mijn hoofd. Ik kan geen woord uit brengen terwijl ik dit nieuws hoor en mijn broer zo zie. Ik kan hem alleen vast houden en hij mij. Mijn man leunt tegen de muur en ook bij hem vloeien er tranen. Zoveel ongeloof en verdriet heb ik nog nooit eerder bij deze mannen gezien. Ik moet sterk zijn als deze twee al in storten en laat geen traan en zeg geen woord. Ik ben alleen met mijn gedachten in gesprek. "Wil je ons nu naar mama brengen Jesse? Kom.. We gaan samen."
Als een moeder met twee verdrietige zonen loop ik met hun aan de arm naar binnen door de lange gangen die ons naar mijn moeder en mijn andere broer gaan brengen, niet wetend wat we aan zullen treffen..