What would love be without a little Shakespeare

Hartje. Romantischer kon mijn verhaal niet beginnen.
Ik sprak met hem af omdat hij de meest mysterieuze match was.
Mysterieus in de zin dat hij liever wilde afspreken dan verder appen.
old skool blind daten.
Op zijn profiel foto's na.
Die mij overigens ook niet veel vertelde behalve dat ze me nieuwsgierig maakten.
Ons eerste ontmoeting. Cupido moest wel blind zijn geweest.
Ik observeerde hem terwijl hij mijn richting opgelopen kwam.
Hij, nonchalant, relaxed loopje, vriendelijk (heel vriendelijk), vitaal maar niet vies gespierd en te laat.
Ik, rokend, zenuwachtig, te strakke spijkerbroek en veel te vroeg.
Hoewel ik wist dat wij oppervlakkig geen type voor elkaar zouden zijn bleef ik nieuwsgierig.
Ons gesprekken verliepen moeiteloos net zoals het leegdrinken van mijn glazen wijn.
nog steeds nieuwsgierig.
Inmiddels was er ook al snelle fysieke aantrekkingskracht wat vreemd is gezien ons uiterlijke situatie.
Maar ook ons achtergronden verschilden nogal.
Amper raakvlakken, verschillende levensfases, ander niveau.
Nog steeds nieuwsgierig.
Na een paar glazen wijn en een heerlijk etentje verder vonden mijn lippen het nodig om deze eerste afspraak te bezegelen met een afscheidskus.
Het vervolg verliep steeds hetzelfde met steeds een beetje meer gevoelens.
Na 8 jaar een relatie te hebben gehad met iemand waarbij je het allemaal heb mogen mee maken.
Echte liefde, samenwonen en een kindje. Is het dan nog mogelijk om opnieuw verliefd te kunnen worden?
En waarom als het iets is wat door het universum bepaald wordt bij iemand die het tegenovergestelde is van wat jij bent?
Ik ben door de war.
Mijn sprookje was prachtig maar dat van hem was nog sprookjesachtiger. Film waardig.
Inmiddels voldoet hij nog steeds aan mijn criteria. Mysterieus en niet vies gespierd.
Als je elkaar leert kennen komt verleden ook aan bod.
Terwijl hij zat te vertellen over zijn liefdesleven voor mij speelde er in mijn hoofd een prachtige romantische film af met een enorm verdrietig einde.
Ook aan mijn liefdesleven voor hem kwam een verdrietig einde. Er is een kindje in het spel.
Misschien was dat dan de overeenkomst die wij hadden?
Beide uit een romantische film waarbij we zelf het einde niet konden bepalen?
Zijn film was zo mooi en zo triest tegelijk dat hoe leuk ik hem inmiddels ook vond hem nog steeds zijn eigen einde zou gunnen.
Hoe Universum? Hoe is het mogelijk dat deze twee personen geen mooi einde mochten hebben.
Omdat jij bepaalde dat hij en ik ook wel film waardig zijn?
Hij, sympathiek, vrolijk, enorm sociaal, optimistisch, intelligent, nuchter.
Ik, enorm veel bagage, soms een tikkeltje pessimistisch, laag opgeleid, spiritueel.
Zo kan ik nog wel een van Dale schrijven aan verschillen.
Nog steeds begrijp ik het niet.
Jaar verder.
Is dit het moment dat je gaat denken, wat als?
Wat als zijn vorige geliefde nooit verhuisd was naar haar vaderland, zij had gekozen voor een leven wat religieus tegen alle regels in ging, hij haar kinderwens had kunnen vervullen.
He never stopped loving her.
Meestal zijn oude liefdes concurrenten in de ogen van een vrouw.
Maar zij, zij is prachtig, zij is intelligent, zij is lief en zij is alles wat bij hem past.
Ik daar in tegen pas een stuk minder bij hem.
En toch heeft hij mijn hart veroverd. Mij opgenomen in zijn leven. Mij opgenomen in zijn familie die net als hij helemaal weg waren van zijn vorige geliefde. Mij de kans gegeven hoe waardering voelt. Mij mijn rechten als vrouw laat inzien. Mij aan het denken laat zetten over mijn doelen. Mij zelfverzekerd laat voelen.
En toch, toch maakt dit alles mij onzeker.
Want wat geef ik hem?
Een vrouw die het leven een stuk minder serieus neemt, een vrouw die nooit stil gestaan heeft bij het feit wat ze zelf wilt of kan, een vrouw met een kind van een ander.
En een heleboel liefde.
Nog steeds is het een zoektocht naar antwoorden van al deze vragen.
Maar het gevoel waarop hij me vasthoudt, voor mij zorgt, mij aankijkt zouden wel eens alle antwoorden kunnen zijn.
Van een paar dingen ben ik inmiddels heel erg zeker.
Ik geloof in sprookjes, ik geloof in ons sprookje.
Ik hou van hem.