Familie

Rechts van mij het raam waaraan miljoenen regendruppels zich vastkleven alsof ze bang zijn om naar beneden te vallen. Links van mij, een stapel gevulde verhuisdozen.
Ik tik mijn sigaret af in een inmiddels volle asbak en ik geniet na van een ontzettend zoetsappige film.
eentje waarvan je denkt, goh geen inhoud. Maar toch eentje waarvan je na gaat denken.
Toen ik het hoog tijd vond voor een pauze en ik op weg was naar de wc kwam ik onderweg ook deze fijne stapel verhuisdozen tegen (ze staan pal in mijn woonkamer). Ineens realiseerde ik het me.
Dit fijne huis waar ik nog geen 3 jaar woon maar overigens wel mijn eerste huis is zal spoedig kaal en alleen achter gelaten worden, wachtend op een nieuwe familie die het weer een thuis zal maken.
Door alle verhuisstress had het me koud gelaten maar toen ik eenmaal op de wc zat realiseerde ik me dat dit wel eens een van de laatste keren zal zijn dat ik tijdens een filmpje een bezoekje breng aan dit toilet.
Hier waar vele bezoekjes zijn gebracht door familie, (dronken)(kotsende) vrienden, vele kinderen, verdrietige vriendinnetjes en ikzelf. Ik niet zwanger en ik zwanger.
Dit huis waar ik mijn eigen kleine familie gesticht heb.
Mijn kleine familie die op het punt staat te verhuizen naar 2km verderop.

Mijn eerste grote stap (in het volwassen worden) was mijn eigen kleine mooie stadje in te ruilen voor een grote wereldstad. Samenwonend nog wel.
Al snel volgde daar 't kindje. Ik dacht dat dit het wel was. Ik bedoel, de grote stap.
Toch heb ik het gevoel dat ik nu weer een stap verder ga. Mijn eerste koophuis.

Te danken aan, jawel, familie. Mijn eigen vader.
Zijn 'verlaten van deze wereld' (dood, vind ik een kut woord) heeft er voor gezorgd dat ik nu op mijn 25ste een eigen huis kan kopen. Waar ik samen met mijn eigen kleine familie kan wonen.
Ineens breekt het zweet me uit. Ik steek nog een sigaret op en youtube naar droevige muziek om mijn gevoel nog even een beetje te verergeren.
Had hij dit wel gewild? Dat ik mijn stad zou inruilen voor de liefde? Op zo'n jonge leeftijd moeder zal worden? Is hij het eens met de keuze van mijn liefde?
Ik zal mijn antwoorden moeten zoeken in herinneringen. Slechts een klein gedeelte zit ingepakt in 1 van deze dozen. Ik pak deze opnieuw uit en bekijk de spullen en foto's met nog steeds de droevige youtube nummers op de achtergrond (net als in de film).
Ook al kunnen zij mij geen concrete antwoorden vinden, ik pak de doos weer onbewust in.
en ineens geloof ik dat daar mijn antwoorden waren, het is goed.
Pak mij maar weer uit in je 'eigen' huis.
Ik kijk naar het raam waar de regendruppels door de wind langzaam naar beneden glijden. Om vervolgens ergens anders vast te kleven. Zonder te vallen.
Ik doof mijn sigaret in een inmiddels lege asbak.