move out 3.0

Mijn ijskoude blik gericht op mijn beeldscherm. Mijn ogen wazig van vocht omdat ze eigenlijk willen huilen.
In mijn zicht, verhuisdozen links en rechts van me en op tafel mijn glas wijn.
Mijn asbak verklapt hoe ik me voel.
Het gevoel van angst bekruipt me. Over 2 dagen en 3 nachten is het zover.
Mijn inmiddels derde verhuizing.
Met verhuizen verhuis je meestal ergens naar toe. Ik heb nu alleen maar het gevoel alsof ik ergens van af verhuis.
Deze keuze die ik zelf gemaakt hebt begint ineens tastbaar te worden.
Mijn leven die ik hier de afgelopen 5 jaar heb opgebouwd laat ik achter om geluk opnieuw op te zoeken.
Ik sluit mijn ogen en denk terug aan alle hoogtepunten.
Ik heb hier moeder mogen worden. Moeder van een liefdes kindje want zij is ontstaan uit pure liefde.
Zij is het tastbare wat mij altijd aan een hele mooie tijd zal doen herinneren.
En toch kwam ik voor een van de moeilijkste keuzes te staan.
Ook deze keuze maakte ik uit pure liefde naar dit liefdeskindje ook al voelt dat heel vaak anders.
Ik neem haar mee. Ik haal haar niet weg. En dit herhaal ik mezelf zo'n honderd keer per dag.
De gigantische brok in mijn keel die ik de afgelopen maanden heb maakt het praten ongemakkelijk.
De tranen die continu achter mijn ogen branden maken het zien naar de realiteit en toekomst moeilijk.
Ik hoop dat er ooit een glimlach ontstaat die deze doen verlaten.
Enkel is daar een gevoel van opluchting te vinden die zich tegelijk tijd opvult met onzekerheid.
Aan mij om mijn liefdeskindje hier zo goed mogelijk in te begeleiden. Haar hand vast te houden terwijl dat van mij zal trillen. Haar tranen te drogen terwijl ik die van mezelf tegen zal houden. Haar vragen te beantwoorden terwijl ik zelf niet altijd het juiste antwoord weet.
Maar nog steeds aan ons om haar gelukkig te maken.
En zolang zij haar handje naar ons uitreikt zal er een ons zijn.
Onbewust identificeer ik mezelf nog steeds met mijn gevoelens. Ben ik hier wel sterk genoeg voor? Kan ik dit wel alleen? Terwijl ik weet dat deze gedachtes me onnodig klein zullen maken.
Ik heb haar gezond en gelukkig op de wereld mogen brengen dan kan ik haar de rest van de wereld ook geven.