A douchebag is always a douchebag.

En met deze titel nomineer ik,

Een terug blik op het ondragelijk gevoel van mijn bestaan.
Vrijdag avond met een glas wijn of 2 of 3 en het miezerige licht wat uit mijn 3 waxinelichtjes schijnt.
Dingen zijn veranderd en dan heb ik het niet over de meubels in mijn huis. Of toch wel. Ook.
Mijn inner ik dwaalt al een tijdje ergens om mijn lichaam heen en nee dit keer is er geen drugs in het spel.
Al mijn gevoelens wijzen 1 richting op maar er is iets wat het blijft vertragen.
Word ik nou serieus in de maling genomen door iemand met wie ik de afgelopen 10 jaar mijn leven gedeeld heb?
Laat me terug gaan naar de tijd dat Sushi eten nog geen hype was maar gewoon heel ongemakkelijk.
Want kom op ik vind het eten van sushi nogal ongemakkelijk is en helemaal in bijzijn van aantrekkelijk gezelschap. Moest ik dat ding nou in een keer in mijn mond stoppen terwijl ik het al stuk geknepen had met mijn gebrek aan eten met stokjes.
Ik dwaal af.
Die tijd dat ik hem nooit een tweede kans had moeten geven omdat ik toen ergens al wist dat hij nooit zal veranderen.
7 jaar, 2 huizen, 2 kinderen en heleboel flessen wijn verder krijg ik voor de honderd duizendste keer bevestiging op dat diep verstopte gevoel van toen. Maar nu voor het echt.
Ik wil bij hem weg. Hij bij mij.
Het probleem is, hij gaat niet.
Laten we het verhaal eens stap voor stap analyseren.
Na 10 jaar is hij er nog steeds niet helemaal uit wat hij met zijn leven wilt, Na 2 kinderen weet hij nog steeds niet hoe hij (financieel) voor zijn gezin moet zorgen en na 2 huizen verder is hij nog steeds liever overal behalve thuis.
Gezien de 'financiële' situatie die steeds maar erger werd en dan hebben we het over dat ik de enigste werkende dus ook betalende persoon in ons huishouden ben begint het mij en mijn bankrekening langzaam op te breken. En hier in speelt 'ego' nog niet eens een rol in. Want wie wil er nou een werkende moeder zijn met een salaris onder het modaal die niet 2 maar 3 kinderen thuis moet onderhouden?
En met onderhouden van het derde kind bedoel ik zijn eten, verzorging en vermaak. Want als hij voor de zoveelste keer in de week zijn vriendjes van middelbare leeftijd uitnodigt terwijl ik uitgeput op bed lig moeten zij natuurlijk wel iets te drinken en te eten hebben.
Toch blijft de drang om te vechten voor mijn gezin bestaan. Terwijl ik weet dat ik al aan verloren gevecht begin. Ik beland niet voor niets bij mijn 'perfect stranger' in bed. Alleen maar om te ontsnappen van het ondraaglijke gevoel van mijn bestaan.
Iemand te mogen zijn.
Zelfs na dit verhaal, weet ik nog steeds niet wat me te wachten staat.
Mijn wijn begint zijn werk te doen en de lettertjes beginnen te dansen op mijn beeldscherm.
Ik hoop dat ik de rest van mijn leven me zo kan voelen, maar dan zonder een wijntje gedronken te hebben.
Maar dan zonder hem.