Overtreffende liefde

Een ieder met zijn of haar schrijflijntjes op het gezicht. Sommige beschreven sommige leeg. Hun eigen onafgemaakte verhaal. Deze lijntjes geven mij de inspiritatie die van mezelf te beschrijven. Soms netjes en soms in het klad. Dan heb ik geen zin. Maar deze lijntjes zijn onuitwisbaar en dat maakt het verhaal.
Zoveel verschillen in beschreven lijntjes maar soms toch nog op 1 lijn zitten.
En met dat beschreven lijntje sluit ik gisteravond tevreden af. Niet in klad.
Je hebt me laten sidderen. Letterlijk en figuurlijk. Van angst en van genot. Angst voor het bekende onbekende. Genot van je tedere aanrakingen. Met je vingers plaatste je komma's tussen mijn lijfregels. Precies tussen de juisten woorden in.
Jij weet mij met je leven te intimideren door me te laten zien hoe mijn leven had kunnen zijn. Ik probeer jou met mijn lichaam te intimideren omdat ik het gevoel kreeg dat ik iets terug moest doen. Lijfelijk en met woorden voerden wij een strijd waar ik alleen in zat. Jij zag het weet ik zeker anders.
Een verbale gijzeling met een lichamelijke vrijlating. Je handen lieten die verlangens in mij vrij. Zo anders dan ik gewend ben maar zoveel herkenning. Mijn hele lichaam vraagt beschreven te worden met jouw zachte tedere handen. Een gedicht wat over mijn lijf glijd. Met de korte pauzes die een gedicht nodig heeft. Die benutte ik om je te laten zien wat het met me doet. Ik wilde dat je me zou lezen. Lees, want jij bent zelf onbeschrijfelijk. Ik wilde komen maar raakte onderweg verdwaald. Omdat jij nog steeds zoekende was naar de juiste plekjes. Dan kunnen we samen komen. Op 1 lijn.