saint or sinner

Ik was voor de zoveelste keer helemaal de weg kwijt.
of was ik nog steeds de weg kwijt? Ik kan mezelf daar geen antwoord op geven.
Toch heb ik het gevoel dat er steeds meer veranderd maar tegelijk ook helemaal niets.
Zoiets als, same shit different day.
Toch lijkt het erop dat er bepaald moment dichtbij komt. Sommige noemen het 'de doorslag'. Ineens gaat die knop om, hoor ik ook wel es.
Nog steeds wachtende op die doorslag of die knop kom ik hem tegen.
Hij, die even binnen 2 weken mijn wereld op z'n kop weet te zetten.
Teveel overeenkomsten en zijn plaatje klopt met dat plaatje in mijn hoofd. Maar waar blijft dan die verdomde doorslag? of knop?
Oke, laten we eerlijk zijn. Fysiek is hij niet de zonde die ik eerder gemaakt zou hebben.
Ouder als ik, geen halflang haar (sterker nog hij is kaal), groot en niet afgetrained.
Maar wacht er komt nog meer.
Hij rookt niet, drinkt niet en van drugs is er al helemaal geen sprake. lees: Alles wat jij wel bent, lies.
hoewel mijn andere 'zondes' absoluut nog steeds niet cliche worden, krijgt het woord 'zonde' ineens een dubbele betekenis voor mij.
Zij waren daar en lieten mij zondigen in mijn fysieke verlangens.
Hij is daar en laat mij zondigen in mijn gevoel.
Toch blijven mijn 'cliches' de kop op steken. En schud ik vaak genoeg mijn hoofd als ik aan hem denk.
Hij was kennelijk ook al een stuk verder in zijn gevoel als ik. En riep dingen zoals 'gezin' 'samenwonen'.
Natuurlijk word het dan ineens te heet onder mijn voeten, aangezien ik dit niet gewend ben van mijn vorige clichés. Ik begon hem onopmerkelijk (dacht ik) steeds iets meer van me weg te drukken. Hij was natuurlijk zo slim genoeg om dit door te hebben. Maar hij zou hij niet zijn als die het niet allemaal wel begreep en het rustig aan zou doen en blabla. En nog steeds benauwde hij me maar nog steeds had hij ook mijn aandacht.
Totaly fucked up. Want vooral bij mijn eerste cliché ging dit toch een stuk makkelijker.
Die tweede hoef ik trouwens niet meer te zien maar dat is weer een verhaal appart.