Kerstreinen wonderland

Zaterdag zijn we net voor het middaguur weggereden richting `De Harz´ .
Een autotocht over autobanen, brengt mij na drie en een half uur rijden in Wernigerode Duitsland.
Het enige dat deze dagen niet te plannen is: Het weer.
Het weer is druilerig met af en toe een stevige stortbui.

Na het inchecken in het hotel met kamers met uitzicht op het rangeerterrein van de Harzer querbahn,
lopen we het stadje in, op zoek naar iets om onze magen te vullen.
Het stadje straalt een schoonheid uit, die een rijk verleden ademt.

De rijkdom is er wat mij betreft nu ook nog.
De levenstandaard voelt beduidend hoger dan in Nederland.

De kerstmarkt is typisch Duits.
Misschien hebben de Duitsers het wel uitgevonden: Kerstmarkten.
De sfeer die gecreëerd wordt straalt bijna overal dezelfde warmte uit gelardeerd met een snufje Duitse koopmansgeest.

We vinden een kraam waar men braadworsten met stokbrood verkoopt.
Deze lekkernij vindt je op alle kerstmarkten in heel Duitsland.
Echter deze variant, zou mijn maag onmiddellijk vullen en andere eetwaar onnodig maken.
De braadworst is een halve meter lang en steekt aan beide kanten een flink eind buiten het stokbrood.

Een flinke stortbui, doet ons een goed heenkomen zoeken.

De volgende dag, zondag, is volgens de meteorologen, de mooiste dag en bij uitstek het beste geschikt om met de Harzer querbahn de hoogste berg van Noord Duitsland te beklimmen.
Beschenen door een zuinig zonnetje stappen we in de trein.
Een stokoude trein met stoomlocomotief.
Nou ja stokoud.
Het geheel is prachtig gerestaureerd en onderhouden.
De beveiliging is modern.

Met een stoot op de stoomfluit, vertrekt de trein en zien we ons hotel in de verte verdwijnen.
De reis duurt anderhalf uur.
Hoe hoger we komen, hoe kouder het wordt.
Op steeds meer plaatsen is sneeuw te zien.
Als we de boomgrens passeren, is de wereld om ons heen volkomen wit.
Op het eindstation op de top van de berg, heerst een ware sneeuwstorm.

Overal is sneeuw.
Stuifsneeuw vult de kleinste gaten.
De glanzende trein is veranderd in een met sneeuw bedekt monster.
De zwarte locomotief is veranderd in een besneeuwd, rokend en stomend gedrocht.

Veel oog hebben we niet voor deze bijzondere aanblik.
De storm werpt kleine scherpe sneeuwvlokken in onze gezichten.
Met het gezicht naar de grond gericht, leunend tegen de stormende wind, proberen we onze weg te banen naar een restaurant dat hier toch ergens moet zijn.

Ergens in de grijsheid van de omgeving, verheft zich een grijs gebouw.
Het gebouw gaat op in de omgeving.
We lopen er om heen en vinden een klein uitbouwtje aan het grijze gebouw.
Het blijkt de ingang van het restaurant te zijn.
Als we binnenkomen is het even wennen.
Geen storm, geen sneeuw, geen geraas.
Even denk ik dat ik het huis van de Kerstman op de noordpool ben binnen gestapt.
Binnen is het aangenaam en gezellig en........druk.
Met enige moeite vinden we een tafeltje met vrije stoelen.
Warme chocomelk maakt het sprookje compleet.

De ledenmaten zijn weer opgewarmd.
We besluiten om ons door de sneeuwstorm naar het hoogste punt van Noord Duitsland te wagen.
Een bouwwerk dat in de DDR tijd voor militaire doeleinden is neergezet, heeft een uitzicht toren.

We wagen ons opnieuw in het arctische weer en begeven ons leunend tegen de storm naar het bouwwerk. Een tegenvaller. De uitkijktoren is gesloten. De souvenir winkel is wel open.
Met enkele aanwinsten uit de souvenirwinkel begeven we ons naar één van de drie perrons waar de volgende trein wordt verwacht.
Verkleumd stappen we in de trein.
We komen terug in een schemerend maar droog eindstation.

Maandag staat Goslar op het programma.
Doel: De kerstmarkt aldaar, met als decor een oude maar mooie stad.
Het aanrijden van Goslar gaat zonder problemen.
In de nauwe straatjes van de binnenstad, raken we al gauw verstrikt in een verkeers-infarct.
Het vraagt enig doorzettings vermogen om geduldig te blijven.
Het geduld word beloond met een mooie parkeerplek.

De kerstmarkt, die overigens geheel traditioneel Duits is, is fantastisch.
Het sfeertje is voor mij compleet.
In een Italiaanse tearoom, besluiten we de schemering af te wachten.
De betovering van duizenden lampjes, de geur van lekkernijen en muziek is overweldigend.

Lang kunnen we niet blijven.
We hebben een reservering in ons hotel voor een prachtig diner.
Het hotel richt zich op spoorliefhebbers.
Dat maakt het hotel bijzonder en het restaurant tot een bijzondere belevenis.
Drankjes en toetjes (ijs) wordt geserveerd met een LGB trein.
De Stoomlocomotief stopt naast je.
Op de aangekoppelde wagens staat je biertje te blozen.........

Dinsdag is het D-day.
De thuisreis wordt aangevangen.
TomTom geeft een half uur korter aan als op de heenweg.
Het is meegenomen natuurlijk, maar eigenlijk.....
Wie wil er weg uit zo'n mooi sprookje?