De dag na nieuwjaar.

Soms is het verstandig om de eerste weken van het jaar sabbat te houden.
Zo ontloop je de goedbedoelde wensen van mensen die je de rest van het jaar niet zien staan.
Ik denk wel eens: Zou het kerstkind deze dagen even terug keren
en de harten van de mensen nog één keer verwarmen?

Traditie getrouw vlogen vandaag veel goed bedoelde wensen om mijn oren.
Laat ik er niet om heen draaien: Ik heb daar moeite mee.
Het gaat vooral om de intentie, het plichtmatige.
Wie mij spontaan een knuffel geeft is van harte welkom.
De drie verplichte kussen missen intentie en daarmee hun doel.

Het schijnt van mij af te stralen dat mijn aaibaarheidsfactor deze dagen hoger ligt.
De meeste dames laten het bij een uitgestoken hand.
Doch niet alle.
Enkele dames kwamen bijna kwispelend op mij af.
Bleven even staan en keken onzeker naar mij en naar elkaar.
-Uh, gelukkig nieuwjaar he,
en dat het maar een mooi jaar voor je mag worden.-
De dame in kwestie komt een pas dichterbij.
Ik steek mijn hand uit.
Ze passeert mijn hand. Drie zoenen volgen.

De andere dames giechelen en komen een pas dichterbij.
Zo binnen mijn comfort zone, voelt dat niet goed.
Ik weet mij uit de bedreigende situatie te redden
door mijn hand aan de meest dicht bij zijnde dame aan te reiken.
Bijna automatisch steekt de ander mij een hand toe.
Dit trucje lukt mij twee keer.
De laatste dame weet mijn wangen te bereiken.
Waarna de dames giechelend doorlopen.

-Wat heb jij uitgevoerd?- vraagt een collega aan mij.
Ik kijk hem vragend aan.
-Je hebt lippenstift op je wangen.-
Grr.