De dagen na kerst.
De kerstdagen zijn weer voorbij.
Het kerstkind vervaagt in ons geheugen.
Met het vervagen, vervaagt de kerstgedachte,
dat is de gedachte om barmhartig voor iedereen te zijn.
De dakloze mag aanzitten aan een met liefde gemaakte maaltijd
en daarna in een echt bed slapen.
Het beeld vervaagd.
De dakloze zoekt weer de restjes eten tussen het afval
en we vinden het niet zo erg meer dat hij zal slapen onder een brug.
Zij die het goed hebben, kijken terug op voorbije dagen
en beleven de emoties nogmaals.
Het voelt bij mij als een wagentje in een achtbaan.
Met duizelingwekkende snelheid, word ik geslingerd van
depressieve diepten tot euforische hoogtes.
Het hoogtepunt nadert, waarin het oude jaar
met de slagkracht van een oorlog wordt verdreven.
Overal flitst het oplichtende kruit dat luid knallend uiteen spat.
Sommige gemeentes hebben een demarcatie lijn gelegd.
Veilige zones waar de oorlog niet is gewenst.
Als de kruitdampen zijn opgetrokken,
zien we elkaar weer staan en wensen elkaar het beste
en nemen ons het goede voor.
Ergens onder een brug, slaapt een mens,
in zijn gemoed slechts één wens.
Hape, man, 67 jaar
Log in om een reactie te plaatsen.
vorige
volgende