Gevoel

Gevoel
Dit dagboek wil ik mede bijhouden om naar mijn gevoel te (laten) kijken.
Gevoel kijken? Dat klinkt hoogdravend!

Immers, het gevoel is niet tastbaar, nog zichtbaar.
Toch laat elk gevoel wel sporen na.

Zo is gevoel zichtbaar in motorische uitdrukkingen, gedrag en handelen.

Vanmorgen spoedde ik mij naar een afspraak een kilometer of vijftig verder op.
Ik geef de auto de sporen.
De onrust die ik voel, om te laat te komen,
laat mij het gaspedaal dieper indrukken, dan ik normaal zou doen.
Ik heb een hekel om te laat te komen.
Gelukkig geen snelheidscontrole op mijn route!

Slechts enkele minuten voor de afgesproken tijd arriveer ik.
Terwijl ik uitstap, zie ik de onderzoeker met wie ik een afspraak heb,
de parkeerplaats op rijden.

Met een geruster gevoel, maar nog altijd wat opgefokt,
wacht ik tot de gast is uitgestapt en mij de hand rijkt.
Samen lopen we naar de achteringang van het gebouw
dat vandaag onderzocht zal worden op giftige bouwmaterialen, waaronder het gevreesde asbest.
Tot het gebouw is vrijgegeven is het op slot.

Enigszins onwennig met de procedure, open ik het gebouw.
Geen alarmbellen! Het is goed gegaan.

De controle is voor mij als toeschouwer saai.
Ik kan weinig doen.
De minuten lijken wel uren.
Ik voel de energie uit mijn lijf vloeien.

Eindelijk is er het "sein veilig" .
Na een hartelijke handdruk stapt de onderzoeker zijn auto in.
Terug naar huis, ergens in Noord Groningen.
Ook ik rij terug naar huis, een stuk rustiger en iets minder geconcentreerd, merk ik.