Katterig

Vrijdagmorgen.
Nog een paar uurtjes werken en dan snel naar Friesland.
De klok lijkt er vandaag geen zin in te hebben.
Tergend langzaam verstrijken de minuten.
Het lijkt maar geen half één te gaan worden.

Ik rij de de provinciegrens van Drenthe naar Friesland over.
Mijn hart maakt zoals altijd een klein vreugdesprongetje
en er lijkt een last van mij af te vallen.
Mijn zorgen blijven achter in Drenthe.
Blijheid reist verder met mij mee.

Wat gebeurt er met mijn gevoel bij de provincie grens?
Het gevolg van de TOP training die ik volg bij de VU?
Vast niet.
Het is vast de wetenschap dat de deur van de boerderij al op een kier staat.

Terwijl ik het erf van de boerderij oprij, mis ik de auto van Tanja.
Verwondering, wordt onzekerheid.
Heb ik de tijd wel goed gecommuniceerd?

Ik bel haar mobiele nummer.
De telefoon wordt snel aangenomen:
"O jee Crisis, ben je er al?
Ik sta met auto pech bij de garage."

De onzekerheid vloeit weer uit mijn lichaam.
Blijheid reist met mij verder.
Luttele minuten later ben ik bij de garage.

Het euvel aan de auto blijkt in enkele uren op te lossen.
In die tijd doen we samen boodschappen.
Er zal uiteindelijk ook wat op tafel moeten komen.
De boodschappen zijn het begin, van mooie kook avond(turen).
Nooit beseft dat het zo fijn kan zijn, om samen in de keuken te zijn.
Het zijn smaakvolle maaltijden met extra speciale ingrediënten geworden.
Aandacht en liefde.

Het bereiden van de maaltijden zijn een prachtige metafoor voor het verloop van twee warme dagen.

Zaterdag avond, het is al bijna zondag.
Het kwik staat tegen het nul punt.
Het afscheid is onder duizenden sterren, die zichtbaar zijn aan een onbewolkte hemel.

De thuisreis is voorspoedig over een bijna lege snelweg.
Vandaag zondag, kan ik mijn draai niet vinden.
Er mist wat. Zoiets als:
Warmte, liefde, genegenheid, aandacht.
Het geeft een katterig gevoel.
Nee, vandaag zit ik niet lekker in mijn vel.