Depressie

Mijn dag begon, zoals voor zoveel mensen, in de vroege uurtjes.
Buiten is het donker en waterkoud.
Als in een sprookje, hangt om de auto een dun laagje mist.
Daar moet ik dadelijk dus door.

De ramen van de auto zijn bezet met een dun, maar stevig laagje ijs,
dat zich slechts met inspanning laat verwijderen.
Niets bijzonders, het is december.

Wat ik wel bijzonder vond en irritant, is een automobilist die aan mijn bumper kleeft.
De koplampen van de auto zijn in de binnenspiegel af en toe zichtbaar,
als de afstand tussen de twee auto´s iets toeneemt.
We rijden over een donkere onverlichte weg, van mistbank naar mistbank.
Tot de auto voor mij houd ik een ruime afstand, zodat ik niet verrast kan worden als er plotseling geremd wordt. Ik neem graag het zekere voor het onzekere.
Met regelmaat steken edelherten, zo groot als volwassen koeien de weg over.
Het gebeurt: Ik spreek uit ondervinding.

De bumperklever verschijnt dan weer links, dan weer rechts in mijn buitenspiegels.
Hinderlijk gedrag van deze bestuurder.
Onverwacht breekt de auto achter mij uit en scheurt mij met hoge snelheid voorbij,
ternauwernood een vluchtheuvel missend, die als een verassing voor hem uit de mist opdook.

Na deze onbesuisde manoeuvre blijft de auto voor mij rijden.
Het schijnsel van de achterlichten van de auto voor de bumperklever,
weerspiegelt op het natte wegdek onder de auto van de bumperklever.
Zo dicht zit hij er op.

Vanavond mijn tweede TOP training gedaan.
TOP staat voor Trainingen van Onbewuste Processen,
gegeven door de vrije universiteit van Amsterdam.
De training is zwaar, soms wat verwarrend.
Aan de eerste training gisteravond heb ik een depressief gevoel over gehouden.
Vanavond valt het mee.
Geen depressie.
Alleen buiten, daar in het donker, daar waait het stevig.

10 dec 2014 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Hape
Hape, man, 67 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende