Nog steeds katterig.

Gatverrrr.
Bij het opstaan merk ik het al:
De katterigheid van gisteren is er nog.
Een warme douche spoelt alleen het zweet weg,
maar niet de katterigheid.

De katterigheid kleeft aan mij als zoete honing
en weet van geen wijken.

Aan het einde van de middag,
maak ik een omweg en parkeer bij het plaatselijke Chinese restaurant.
Voor vandaag maar geen moeilijke dingen meer.
Bovendien heb ik trek in bami.

Voor ik het restaurant kan binnen gaan,
moet ik door een klein tochtsluisje.
De tweede glazen deur in het tochtsluisje zie ik niet.
Mijn neus gaat plat tegen het glas, mijn bril tikt tegen de ruit.

De uitbater en ik kijken elkaar aan door het glas.
Het moet een komisch gezicht geweest zijn.
De geschrokken uitbater, biedt mij een glas drinken aan.
Wat mag het zijn? vraagt hij nog steeds geschrokken.
Ik kies voor een biertje.

Na twee slokken voel ik mijn katterigheid weg sluipen uit mijn lichaam.
Niet veel later verlaat ik energiek de Chinese omgeving.
De katterigheid blijft achter.
Ik heb er lang genoeg op gepast.
Het voelt als een wonder.
15 dec 2014 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Hape
Hape, man, 67 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende