menu myDiary

Brief | Einde van een tijdperk

...,

Het was diep in de nacht, we stonden buiten een kroeg, vol van drugs en alcohol, en heel voorzichtig plaatste je je koptelefoon over mijn oren. Het was teder. Je liet me iets horen wat ik nooit eerder had gehoord en liet me kennis maken met een band die ik nu, 15 jaar later, nog steeds bijna iedere dag beluister.

Het is misschien vreemd om deze brief met deze korte anekdote te starten. Maar, alles wat eindigt heeft ook ergens een beginpunt - en dit was het onze.

De jaren na dit moment waren, op z'n zachtst gezegd, tumultueus. Een jaar lang waren we geliefden en na een pijnlijk einde gingen we verder als vrienden. We moesten beiden wennen aan de nieuwe status quo, maar ik kan oprecht zeggen dat we het goed deden. We namen wat nodige afstand en door de jaren heen groeiden we weer dichter naar elkaar toe. We gingen samen uit, deelden liefde en leed, we waren er. Meerdere malen nam ik je in huis omdat je geveld werd door een depressie. Als je belde - al was dat midden in de nacht - nam ik altijd op. Je belde op m'n verjaardag, dat was immers persoonlijker dan een berichtje. We kookten samen, we zochten samen naar het recept van je taart.

En ik weet niet waar het mis ging. Was ik het? Was jij het? Was het 'gewoon' zoals een leven soms kan lopen? Er is veel verdriet in mij, ik voel het overal. Van m'n rusteloze benen tot aan het gepieker dat me teistert. Je bent (was?) m'n oudste vriend, je loopt vrijwel m'n halve leven met me mee. Je hebt mijn depressies, angsten meegemaakt. Bij alle bijzondere momenten was je. En bij zo veel meer momenten die allerminst bijzonder waren. Dankzij jou weet ik wat samen opgroeien, samen een leven delen, betekent.

Maar niet langer. Dat wat we ooit deelden, de verbinding tussen jou en mij, vervaagt. Er zijn nog flarden over, voornamelijk herinneringen. Een paar maanden geleden besefte ik me dat ik al een tijd afscheid van je aan het nemen ben. Je trok je al langere tijd terug uit mijn leven en nu trek ik me terug uit het jouwe. Ergens is het oké, want heel objectief bekeken - wat delen we nog echt met elkaar? Is het vooral de herinnering aan hoe het ooit was die ik niet los wil (durf?) te laten?

Laatst vroeg ik me af wat, op de weegschaal van verdriet, zwaarder weegt. Een explosief einde met woede, wrok en een gebroken hart? Of een langzaam doodbloedende verbintenis tussen het ene en het andere mens - zonder een duidelijke punt, altijd met een onzekere puntkomma.

Hoe het ook zij - ik laat je los. Ik laat het zijn. Ik wilde je (maar vooral mezelf?) vertellen dat ik afscheid neem van wat we ooit waren en vooral van de hoop dat het ooit weer wordt zoals het was. Het is oké, het is goed. Je was een belangrijk, zelfs onmisbaar, onderdeel van mijn leven.

Ik kan je zo veel meer schrijven, ik kan al onze avonturen in meerdere boeken optekenen. Maar zelfs dat zou geen recht doen aan hoe veel je voor me betekende.

Liefs;/.


6 sept 2019 - 149x gelezen - bewerkt op 6 sept 2019
Strigiformes
Vrouw, 28 jaar
vorige  volgende
06 sep 2019 13:31 Brief | Einde van een tijdperk
22 aug 2019 16:40 (t)huis
25 apr 2019 20:29 Woede is als een vuur
02 feb 2019 00:54 Nu nog niet, maar straks
16 aug 2018 15:02 Het korte verhaal van Hendrik
11 jun 2018 10:39 Brief aan mijn opa
18 aug 2017 15:19 Over pijn, macht en liefde
10 jul 2017 17:04 Over hokjesdenken
13 jun 2017 20:35 Warmte
17 nov 2016 16:34 Verweer
03 okt 2016 10:08 Misantropie - filantropie
19 aug 2016 14:25 Brief aan mijn vader
19 mei 2016 19:41 Anomalie
29 apr 2016 10:18 De balans van je leven
31 mrt 2016 16:20 Ontheemd
meer..