Vrienden, de liefdes van m'n leven!

Dagen werden weken, de stilte werd ondraaglijk. "Momenteel kan ik het niet!" En daarmee moet ik het doen?! Is dat een definitieve nee of een geef-me-nog-wat-tijd? Ik weet het niet en kan ook zo niet verder. Zie dat jij wel verder kan en dat hij constant in je leven blijft opduiken en mij compleet negeert. De vrouw van m'n leven en iemand die zichzelf een vriend noemt. Een vreemde kronkel in mn fucked up mind of een harde waarheid die je hardnekkig blijft ontkennen? Been there, done that! En plots blijkt dat het verhaal ook in de rest van de vriendengroep de ronde doet. Zien we dan met 10 spoken?

En dan plots toch een sms, na een week doodse stilte. "Ik wil met je praten. Wil niet dat mensen denken dat ik je aan het lijntje hou." Is dat waar je bekommert om bent? Wat de mensen van je denken? Het kan je geen moer schelen dat je al die herinneringen zomaar weggooit, dat je mijn leven compleet onderuit haalt en me in een diepe put stampt. Maar wat als de mensen denken dat je me aan het lijntje houdt? Message! Je houdt me al maanden aan het lijntje. Van toen de bom barste. Je deed niet wat we elkaar beloofden, je vocht niet voor wat we samen hadden. Was het je dat dan niet waard? Of was ik overbodig geworden nu het huis bijna klaar was? Of was je toen al uit op iemand nieuw? Ik heb er het raden naar, want krijg geen gehoor.

Is dit hoe je het wilt afsluiten? Nog steeds geen duidelijke NEE en voral zorgen dat je imago wordt opgepoetst? Of hou je de deur nog op een kier voor moest je nieuwe plan niet aanslaan? Is dat wat ik moet doen? Wachten tot je zekerheid hebt om me de dan te dumpen als een opgedroogde koffiepad. Leeggeduwd tot de laatste druppel smaak eruit is en wachtend in een eenzame donkere koker tot een nieuwe, versgeurende m'n plaats opvult. Ja, ik heb fouten gemaakt! Maar DIT heb ik niet verdiend. Dit doe je me niet aan als je nog van me houdt zoals je me vertelde.

Je sms snijdt door me als een ijskoud stalen mes waarmee een dierenkorps wordt opengereten. Zeker als ook hij zijn imago komt opblinken in een slecht geregisseerde scène. Heb lang geloofd in de allesoverwinnende liefde. Maar nu ben ik gebroken, nu heb jij m'n laatste sprankel hoop gevierendeeld. Ik wil dit leven niet meer, ik wil geen leven zonder jou. Dan maar geen leven meer, dan maar geen mij meer... Je missie is geslaagd, de overwinning is binnen! Je krijgt me op de grond, je neemt m'n laatste stukje leven. Ik neem straks nog de tijd om elke vriend uitvoerig te bedanken. Voor de steun, voor de knuffel, voor de lach en de traan, voor de liefde, voor hun bestaan. Maar dan ga ik de lijn over en steek ik over naar het andere leven. Dan leef ik enkel verder in gedachten, in de warme harten van zij die echt om geven en me weten te waarderen. Met m'n gaven en m'n vele fouten. Wat zij wel kunnen is waar jij tekort schoot.

Met spijt moet ik je zeggen dat ik het gehaald heb, dat je hele plan gefaald heeft. Het heeft heel wat tranen gekost. Heb heel wat mensen pijn gedaan met wat ik zei, heb op heel wat harten getrapt door m'n donkerste gedachten boven te halen. Diepe pijn die door heel m'n levensmoe lijf scheurt, diepe pijn in het hart van zij die wel om me geven en alles willen doen om me hier te houden. Heb geroepen en getierd, heb geweend en gebeefd. Heb m'n beste maat doen wenen door afscheid van hem te nemen. Het domste wat ik ooit kon doen... Want hij is er wel in times of trouble, hij is er wel toen ik het zwaar had. Net zoals vele andere. Een luisterend oor, een sterke schouder, een warme maaltijd, een kinderlach, een hou-u-mond-en-luister, een rit naar huis... These little things kept me alive. Dank voor alles vrienden! Dankzij jullie sta ik hier nog! Dankzij jullie is er een vandaag, een morgen!