... it still makes sense to me

"Een blik in haar ogen, verandert de kleur van mijn dag". Wel, ik ben die donkere dagen meer dan moe. Ik smacht naar die blik in je ogen als je verliefd naar me kijkt. Die blik waarmee je recht in m'n ziel binnenkijkt. Die blik die me rillingen over m'n hele lijf geeft en het bloed aan een razende vaart door mn aderen doet pompen. Ik voel nog steeds de gloed op m'n wangen die donkerroze worden als ik eraan terugdenk. Al is het lang geleden, het lijkt alsof het gisteren was. Zoveel een blik vroeger kon betekenen, zo pijnlijk is nu de leegte die je achterlaat. Enja, ik probeer die leegte wel op te vullen en ga eens bij de vrienden langs. Maar telkens ik "thuis"kom, verlang ik naar m'n echte THUIS. Eens ik hier alleen zit tussen die vier voorlopig nog onbekende muren, dan voel ik alle opgekropte tranen komen en laat ik ze de vrije loop. Want als ik onder vrienden ben, verbijt ik de pijn, houd ik de tranen op en tracht ik m'n eigen speelse zelve te zijn. Al is er geen die de bolle druppels in m'n ooghoeken niet ziet staan, klaar om te ontploffen en hun weg zuidwaarts te maken. Toch tracht ik ze achteloos weg te wrijven, zodat niemand me ziet huilen. Het lijkt me ongepast om als man te huilen, zeker als je vrienden speciaal voor jou tijd vrij maken of je je eerste warme maal in weken voorschotelen. Dan bedank je hen toch niet met gejank en gejammer. Nee, je doet je sterker voor en tracht de pijn te vergeten.

Ook als je in die grote bolle ogen kijkt, wanneer hij je met z'n gulle schaterlach begroet. Hoe koddig kan een eenjarige brok leven wel niet zijn. De warmte van een kinderlach, in schril contrast met de koude leegte in je hart. En dan denk ik terug aan de kinderwens die we samen hadde. Eerst het huisje..... check. Dan een baby, de ultieme vrucht van onze onvoorwaardelijke liefde. Een levenslange verbintenis, zoveel sterker dan die papieren vod waar je altijd al van droomde. (Sorry, maar het zegt me nog steeds niets!) Maar vooraleer we onze kinderwens in vervulling zagen gaan, ontplofte de bom. Ja, ik ging in de fout, maar besefte het niet. Een probleem dat overkomelijk leek, zolang je dit maar toeliet. Maar dat deed je niet. Je hield vast aan je opkropmethode, ik werd onzekerder met de dag. Zou er nog iets zijn? "Nee!" Ben je zeker? "Ja!" Echt niet?... Tuurlijk was ik fout, tuurlijk moest ik jou geloven. Maar het knaagde aan me dat ik je jaren een slecht gevoel had gegeven, zonder dat ik het wist. Ik moest en zou dit niet opnieuw laten gebeuren. Ik wou weten als ik je opnieuw dit slechte gevoel gaf, zo kon ik er aan werken en niet opnieuw diezelfde fout maken.

Maar je bleef zwijgen, sloot je van me af. We werden stilletjes aan vreemden voor elkaar, mijn vertrouwen ebde weg. Maar m'n liefde bleef, net als de wil om jouw perfect match te zijn. Ik wou, ik wil en ik zal altijd willen doen whatever it takes. Ondanks alles wat er gebeurde, ondanks alles wat we naar elkaars hoofd slingerden... it still makes sense to me!