Bella ragazza

"Life's what you make it!", zeggen ze. Fuck it! Je mag zelf nog je stinkende best doen om het te maken, een ander kan je leven, je dromen zomaar verkloten. Maar alleen redt je't al helemaal niet. En dus gaje op zoek, op zoek naar die ene. Wie is ze? Hoe zie je het? Wat moet ze hebben? Geen idee! Dat voel je gewoon. Die droomvrouw waarvan je denkt: "m m M", als je ze voor 't eerst ziet. Die vrouw waarvan je hart sneller gaat slaan als ze in je ogen kijkt. Zij die samen dezelfde weg uitstippelt, van hetzelfde droomt en hetzelfde denkt. Als je na een hele tijd nog naast r wakker wordt en nog steeds denkt: "Dit is ze!". Als je bij elke deurklink, elke kleurschakering of elk meubelstuk bij je verbouwing hetzelfde denkt, dan weet je: dat is ze. Als je beide zegt: het huis is af, tijd voor de volgende stap, een eerste kindje. Dan weet je: zij is het. Zij is de vrouw waar ik van droom. Zij is de vrouw waar ik oud wil mee worden. Haar wil ik voor geen geld ter wereld kwijt.

En dan zonder veel boe of ba, verdwijnt alles zo maar voor je ogen. Duizenden vragen. Waarom geef je dit alles op? Betekent het dan niets voor je? Heb je mij dan al die tijd voorgelogen? Net voor onze vakantie spraken we nog van kinderen, nu wil je me uit je leven? Wat heb ik dan zo verkeerd gedaan? Wat is er dan zo veranderd? Krijg ik hier ooit een sluitend antwoord op? Waarschijnlijk niet! Je zag en ziet me graag. En toch kan je niet vechten voor al wat we voor ogen hadden. Oké, je kreeg altijd wat je wou en hebt nooit moeten vechten voor je deel. Maar is het dit echt niet waard? Wat moet ik dan geloven van al wat je me zei?

Je denkt dat je heel de wereld aan kan. Maar voor je het weet zit je aan de grond, zit je nergens meer. Je denkt dat iemand net zoveel voor jou voelt, als jij voor haar. Niets is minder waar. Je voelt je belogen, wie weet bedrogen. Je voelt je ellendig, een stuk vuil. Daar gaat die vrolijke speelvogel, verdronken in z'n eigen tranen. Een clown die mensen kon doen lachen, wordt een zielig hoopje mens. Aan de drank, wanhoop nabij. Vluchten is al wat nog telt. Vluchten uit de eenzaamheid, vluchten uit de donkere realiteit. Weg van hier, weg van alles.

Nu zit ik hier. Vreemde stad, vreemde taal. Het weer al net zo somber als m'n gevoel. Muren die op me afkomen. Niemand die me aankijkt, niemand die me aanspreekt. Men botst tegen me aan, alsof ik niet bestaat. Was dit een goed idee? Nee, echt niet. Het hoofd leeghalen lukt al helemaal niet, de eenzaamheid wordt ondraaglijker met de minuut. Daar doemt het zwarte gat weer op, daar lonkt the other side opnieuw. En wie zal me nu tegenhouden? Wie houdt me nu drijvende?

Een gulle lach, dansende blauwe ogen, lang blond haar dat me zachtjes streelt wanneer je naast me komt zitten. Krop in de keel. Ik besta nog! Iemand die nog merkt dat ik er ben. Kon ik nu maar je taal, bella ragazza, dan kon ik je bedanken. Bedanken voor de lieve blik die troost brengt. Voor je zoete geur die de stank van de bus wegjaagt. Voor de verlegen lach die op m'n mond verschijnt toen ik je zag opstappen. Een warm gevoel vanbinnen, in schril contrast met de koude herfst. Nauwelijks twee haltes verder stap je terug af. Voor je afstapt kijk je me recht in m'n ogen aan en vuurt nog eens die warme glimlach op me af. Ciao bella, en tot nooit meer...

Is dan het leven? Een toevallige ontmoeting die je terug hoop geeft? Is dit dan waar ik mee verder moet? Wou dat jij me nog eens zo aankeek. Wou dat jij naast me op de bus kwam zitten. Mijn bella ragazza! Nog steeds bepaal je m'n doen en laten. Je deed me zo'n zeer en toch... toch kan ik het niet laten. Ik kan niet laten van aan je te denken, kan niet stoppen met van je te houden. Je bent en blijft een groot deel van mezelf