Letter to my unborn child

Dag stoere prins, dag lieve prinses,

Tranen rollen langs m'n wang naar beneden. Wat had ik jou graag leren kennen. Meisje of jongen. Blond, bruin, zwart of ros. Groot of klein. Maakt me niet uit, je zou m'n alles geworden zijn. De eerste nacht in het ziekenhuis, uren kijken naar jou en je doen en laten. Je kleine vingertjes die naar m'n hand grijpen. De rit naar huis, de eerste nacht in je nieuwe thuis. De wacht houden bij je wieg en je troostend in m'n armen nemen als je heel de buurt wakker hield. Je lach, je dansende oogjes. Je eerste stapjes, je eerste woordje... Kleine broer, had zo graag samen met jou in de tuin geravot, een balletje getrapt of naar de voetbal gaan kijken. Trots als een gieter, naar m'n lieve meid haar danskunsten gaan kijken...

Maar tussen mam en pap liep het niet meer zo goed. Mam gaf ons op en joeg je weg, diep in m'n gedachten. En daar zul je voor altijd verder leven. Diep vanbinnen in m'n hart heb ik een kamertje vrij, een plekje speciaal voor jou. Wordt hier maar jezelf, m'n stoere prins, m'n lieve prinses. Wordt hier maar rustig groot of blijf immer klein. Je was m'n droom, m'n diepste wens. Het doet pijn, maar je zal nooit meer dan die mooie gedachte zijn.

Liefs,

Pap