Een vreemde nacht...

"Afsluiten en doorgaan", in een notendop was dat de opdracht die ik meekreeg van iedereen. En dat deed ik. Wat eens de toekomst leek is nu enkel nog een herinnering. En helaas blijft er de laatste tijd weinig goeds van hangen ... Maar ik had helemaal niet verwacht zo snel iemand te ontmoeten die me kon raken, had er zelf nog niet bij stilgestaan dat ik er al open voor stond. Een felle bek opzetten dat ik die of die wel eens zou willen ... Macho gepraat van iemand die verre van zo is en zeker niet bekend staat om z'n verleiderskunsten. En toch moet ik op de een of andere manier iets bij je losgemaakt hebben.

We raakten aan de praat na een pint of vier. Waarover? Geen enkel idee meer. Maar we bleven wel aan de praat, over van alles: mijn wereld die recent instortte, jouw relatie die al een tijdje niet is wat het moet zijn, jouw gezinssituatie, mijn familie, de gemeenschappelijke vrienden ... En voor we het beseften was het 7u30 's morgens. Jij moest al lang naast je vriend in bed liggen en niet hier met een wildvreemde op café zitten kletsen. En toch voelde het niet fout, was geen van beide zich echt bewust van wat er die nacht gebeurde...

Je geheimzinnige lachje stond op m'n netvlies gebrand toen ik m'n ogen sloot. Ik zag je ogen voor me toen ik de mijne sloot. Ik voelde je armen nog rond me toen ik me in m'n bed nestelde, net als bij de knuffel toen we afscheid namen. De kus die je me gaf voelde ik nog steeds op m'n wang. Een erg vreemd gevoel voor iemand die net 5,5 probeerde af te sluiten en te vergeten. Maar wel een heel erg warm gevoel, een gevoel dat naar meer smaakte...