mydipro~ & & ~contraindicaties ...

De kiem voor Shoshans eigen 'ontwaken' werd gelegd tijdens haar opleiding tot architect in Italia {de bron v/d ellende}!

Heel anders dan in haar geboorteland is geschiedenis daar een belangrijk onderdeel van de architectuurstudie:
"In Israel is dit precies tegenovergesteld. Daar wordt 'n heel modernistische benadering gehanteerd, Behalve dan als geschiedenis EEN verhaal ondersteunt: de continuiteit van Israel vanaf Bijbelse tijden!"

Toen MS terugkeerde naar Israel & 'n opdracht om 'n winkelcentrum te ontwerpen iets ten zuiden van Tel Aviv, was de eerste ingeving om na te gaan wat de geschiedenis van die plek was.

"Ik ging graven i/d archieven en vond 'n luchtfoto uit de tijd v/h Brits mandaat [vanaf de jaren '20]. Ik zag iets dat er totaal anders uitzag dan nu - namelijk 'n Palestijnse begraafplaats. Voor mij was dat een belangrijk moment.
Ik dacht dat ik altijd was opgevoed met de juiste waarden, & die schrijven dus voor dat je niet op begraafplaatsen bouwt. Die zijn heilig!"

't Was al met al 't startpunt voor 'n persoonlijke zoektocht naar de geschiedenis van haarr geboorteland, "naar waar het voor staat".

De reactie op de universiteit {'Je vermengt academisch onderzoek niet met politiek'} was alleen maar een extra stimulans om door te blijven zoeken, naar een professor die haar de ruimte zou geven grondig onderzoek te doen!

"Voor mij was 't belangrijkste om te ontdekken WAT er gebeurd was. En om te ontkrachten dat 't ging om een aaneen-schakeling van incidentele gebeurtenissen. Je hoort vaak dat het NIET gepland was: maar als je het op nationale schaal ziet, door de tijd heen, steeds EEN element, dan kan je niet anders dan een patroon zien. En van daaruit zie je 't beleid. Daarvoor heb ik geen aanvullend onderzoek hoeven doen - het bewijs zit immers in de kaarten?" "Ik begrijp nu ook veel beter hoe de bezetting werkt: het beleid op de Westoever is precies hetzelfde
als in Israel sinds 1948!"

De Israelische overheid is over dat beleid niet echt erg open, nu niet & vroeger ook niet.

"Natuurlijk niet, want niemand wil toegeven dat de staat is gebouwd ten koste van een ander volk. Israel leeft in een staat van ontkenning, een staat van vergeten. Dat maakt het leven draaglijk voor de meeste mensen. Maar ik was daar te nieuwsgierig voor."

Ik herinner me achteraf tal van soortgelijke 'belevingsmomenten', sinds januari '67, die dergelijke uebertedere punten aanroerden van beide zijden van het conflict: al vele duizenden jaren hanteren verliezers en overwinnaars selectieve opinies over & weer ...