Mijn lieve draak

Bij de dood en bij mijn einde denk ik steeds aan mijn kindjes. Hoe erg het is dat zij het zonder mij moeten redden. Dat zij zonder mij verder moeten. Maar nu denk ik er voor het eerst bij na, door het kijken van een film, hoe erg het is dat ik zonder hen verder moet. Ik wil Zoe met me mee meenemen. Niet echt natuurlijk, maar in haar armen zijn als ik ga. Ik kan niet zonder haar. Hoe moet dat nou ooit. Ik kan toch niet tot in de oneindigheid ongelukkig zijn zonder haar. Als ik toch al weet dat ik moet gaan, dan kan ik toch beter nu al gaan. Alles goed plannen. Op een leuke zonnige dag een groot eindfeest op een strand en de dag erna rustig er tussenuit gaan. Dat al dit gedoe van steeds maar weer ziek zijn en weer balen en weer spugen gewoon overgeslagen wordt.

Maar dan mis ik ook alle mooie dingen die nog kunnen komen misschien. Misschien nog wel jaren. Misschien nog wel meer. Misschien Sanne´s eerste vriendje. Nog mooie vakanties. Lekker buiten spelen na het eten als het goed gaat. Nog zo veel knuffels, iedere dag. Iedere verjaardag, ieder jaar dat de kindjes weer een jaar ouder zijn en misschien weer iets beter om kunnen gaan met dit verlies. Iedere maand dat ik ze sterker kan maker, meer kan leren, beter kan leren kennen. Kan vertellen over het leven. Over mijn leven. Over hoe ze het leven zo leuk mogelijk kunnen maken.

Merk ik het nog als ik er niet meer ben? Mis ik Zoe dan? En Sanne, en Rianne? Of merk ik dit dan niet meer? Ben ik dan alleen nog energie of iets anders. Ik weet dat Zoe hier overheen gaat komen. Zij is nog jong en heel erg positief. Ze heeft lieve mensen om haar heen die haar hier doorheen halen. Net als Sanne. Al zal het haar meer moeite kosten, omdat ze van zichzelf iets pessimistischer is. Maar ook zij kan dit, ik weet het zeker. Maar ik kan dit niet. Ik kan niet zonder ze. ik kan het niet. Ik kan wel zonder mijn zusje, al lijkt dat heel raar. ik weet zeker dat ik, als ik er niet meer ben, toch nog bij haar ben op een of andere manier. Alsof we samen 1 zijn. Ze gaat het echt heel zwaar krijgen, maar ze gaat het redden. Maar ik kan dit niet. Gewoon doorgaan en proberen te genieten terwijl je weet dat het einde eraan komt. Maar een andere optie is er ook niet. Je vastbijten aan een goede afloop. Een medicijn. Goed voor mezelf zorgen en posititief denken. Alle positiviteit delen met mijn kinderen. Met mijn zus. Zorgen dat we allemaal klaar zijn voor het geval het zover is. Genieten, genieten, genieten. Sterk zijn wanneer dat nodig is. Iedere dag knuffelen. Bedenken dat waar ik ook heen ga, ik zeker nog kan genieten van mijn kinderen en hun geluk kan voelen..