Het Kwoord 3

3 jaar later. Na de melanoom, de eerste schrik, de opluchting als er geen uitzaaiingen zijn, de opluchting na het herstel. En nu, 3 jaar later, ineens een longontsteking die niet over gaat. Longfoto maken. De huisarts die terug belt. Er is een vlek te zien op de foto, dit kan een longonsteking zijn maar ook een tumor.
Natuurlijk al veel te veel gegoogled de laatste tijd. Als het uitgezaaide melanoom is, kom ik gelijk in stadium 4 terecht. Wat heel lang einde verhaal betekende. Nu zijn er veel nieuwe medicijnen, waardoor de kans op overleven ´al´ 35/50% is. Ja als je de hele dag op de bank ligt heb je veel tijd om te googlen. Afgelopen dagen al best af en toe gehuild. Uit angst. Voor het ´wat als´... Maar nu ben ik even helemaal leeg. Even wachten tot de longarts belt voor een afspraak. Huisarts wilde dit wel snel, dus hoop dat ik vandaag terecht kan. Alvast mijn moeder een berichtje sturen, of ze Zoe van school kan halen als dat nodig is. Misschien mijn zusje appen, dat ze evt met mij mee kan naar het ziekenhuis? Nee ik wacht eerst even de afspraak af. Misschien is het pas morgen.
Raar, maar eigenlijk wil ik nu alleen maar dat ik me even beter voel. Dat ze nu al even iets kunnen doen zodat ik niet de hele dag op de bank lig en doodmoe ben. Dat ik even normaal kan ademhalen. Al ben ik echt niet doodziek. Maar al wel 2 weken lam op de bank, daar ben ik nu wel klaar mee. En nu zijn mijn darmen ook nog over de flos door de zenuwen.

Zo moe, maar kan nu niet slapen door alles wat door mijn hoofd gaat. Sanne is vandaag vrij, wat moet ik met haar doen? Meenemen naar het ziekenhuis straks? Liever niet. Thuislaten kan wel, ze moet toch leren voor de toetsweek.

Ik ga toch maar even mijn zusje een berichtje sturen voor de zekerheid. Durf niet alleen naar het ziekenhuis.