Het K-woord 5

Weer een stuk verder. Een aantal opnames verder, eerste immunotherapie gehad. Veel klachten, extreme vermoeidheid maar daarnaast niet kunnen eten, veel braken. Nu gaat het weer goed met eten. Maar vermoeidheid blijft. Kan bijna geen inspanning aan. Maar is te doen. Zou te doen zijn als ik niet 2 schatten van kinderen had en alleenstaande moeder ben. Heb mijn kinderen nu zo hard nodig. Hun geklets, hun gekibbel, hun knuffels. Dat werkt echt helend voor mij. Maar omdat ik bijna niets kan, zijn de kinderen bijna de hele tijd bij hun vader. Wat natuurlijk echt geweldig is dat hij zo kan bijspringen. Net als mijn zusje en moeder die iedere dag bijspringen. Zo lief, zo fijn. En ik waardeer dat echt enorm. En ik weet dat dit nodig is. Dat dit de beste manier is.

Maar ik wil gewoon mijn kindjes bij me. Ze vasthouden wanneer ik dat wil. Ze knuffelen wanneer ik dat wil. Ik heb ze zo hard nodig. Zij zijn mijn zonnestraaltjes. Ze geven mij energie. Maar ik kan niks. Ik ben eigenlijk de hele dag op de bank. Af en toe wat doen. Wasje draaien, even de planten water geven. En dan weer liggen of slapen. Af en toe bezoek en dan snel weer liggen want praten kost zo veel energie. Dus ik snap helemaal dat het niet handig is als de kindjes bij mij zijn. En dat ik blij mag zijn dat ik mensen heb die van mij en van mijn kindjes houden en willen helpen met opvangen. Maar toch.