Het k-woord 4

En weer een week verder. Onderzoeken waren wat lastiger te plannen dan ik dacht. Gister Pet scan en ct scan gehad, viel me erg mee. Maar sindsdien kan ik geen hap meer binnen houden. Alles komt er na een half uur weer uit, zelfs een slokje water. Kan geen bijwerking zijn van de scans zegt het ziekenhuis, huisarts zegt van wel. Zetpillen tegen de misselijkheid, nog maar een hogere dosis van pijnstillers. Dus behalve de hele dag pijn en doodmoe zijn, nu dus ook nog zo slap als een vaatdoek.
En morgen vroeg nog een longfunctietest. Als ik het goed plan, kan ik rond 8 uur wat proberen te eten. Als het er dan uitkomt, is het in ieder geval gebeurd voor ik naar het ziekenhuis moet. En dan om 3 uur het allerbelangrijkste voor nu: de uitslag. Heb er nu eigenlijk geen angst voor, maar kan ook zijn dat ik het te goed heb onderdrukt. Ja, morgen kan ik horen dat het einde verhaal is, gelijk door naar paliatieve zorg. Maar het kan ook operabel zijn, met immunotherapie. Of zelfs nog beter, een hardnekkige infectie of ontsteking of nog heel wat anders.
Ik dacht, ik ga even schrijven. Kijken of er dan nog tranen of angst of paniek uitkomt. Maar nog helemaal niks. Alleen zo verschrikkelijk moe. En wat de uitslag ook is, hopen dat ze echt iets kunnen doen zodat ik me even wat beter voel. Even een beetje ademhalen of niet doodmoe zijn. Even geen pijn.