Het einde

maar ik wil helemaal niet dood. Deze gedachte komt ineens in me op en er komen zoveel tranen. Ik wil helemaal niet dood. Ik wil nog blijven. Ik wil mijn kinderen groot zien worden, zien trouwen, kinderen krijgen. Ik wil oud worden en daarvan genieten. Met pensioen, kleinkinderen. Eindelijk zijn er tranen.
Ik ben ziek. Ongeneeslijk ziek. Sinds een paar maanden weet ik dat ik doodga aan de kanker. Uitgezaaide melanoomkanker. In mijn long, bijnier en lever. Nog van mijn foute moedervlek 3 jaar geleden. Genezen kan niet meer. Wel uitstel. Ik heb nu doelgerichte therapie met Braf-remmers en die doen goed werk. Op vermoeidheid na heb ik nergens last van. Maar na verloop van tijd ga ik daar resistent voor worden, en dan is het nog afwachten wat er voor me gedaan kan worden. Volgende week heb ik een scan en dan horen we of de tumoren gegroeid zijn, gekrompen of gelijk gebleven en dat zal veel bepalen voor de komende tijd en voor hoe ik me voel. Niemand kan zeggen hoe lang ik heb en de berichten lopen ook heel erg uit een. Laatst zei mijn arts dat mensen die net als ik eerst imuuntherapie en daarna braf-remmers hebben, vaak nog lang leven of zelfs niet resistent worden. Anderen zeggen dat je gemiddeld 11 maanden hebt. Ik weet het niet. Ik vind het heel lastig dat dit zo onzeker is. Je moet je voorbereiden op het einde, wat misschien nog jaren duurt. Ik voel me nu zo goed dat het lastig is voor te stellen dat ik dood ga. Het idee dat ik mijn kinderen achter moet laten doet zo enorm veel pijn. Laat het please nog jaren duren, totdat de kinderen groter zijn. Ik moet er niet aan denken kleine Zoe zonder moeder achter te laten. Met gelukkig wel een lieve vader, oma's, tantes maar dat is allemaal niet vergelijkbaar met je moeder.

Zondag is het moederdag. Dat wordt echt een hele moeilijke dag. Met de gedachte in je achterhoofd dat het misschien de laatste keer is weet ik niet hoe ik die dag moet doorkomen. Al weet ik dat ik vooral moet genieten van het moment, zorgen maken kan ook later maar toch. Ik voel het nu al heel zwaar. Heb het sowieso zwaar de laatste dagen. Ben nu pas aan het verwerken wat er allemaal in de afgelopen maanden gebeurt is. Hoe zwaar het was, hoe slecht het ging in het ziekenhuis. Dat mijn moeder en zusje soms dachten dat ze al afscheid moesten nemen, dat het al klaar was. En dat ik er nu gewoon nog ben en me zo goed voel.

En ineens komt die gedachte in me op. Een gedachte die er eerder nog niet was. Maar ik wil helemaal niet dood. En dan komen de tranen. Het verdriet. De onmacht. Hoe oneerlijk dit is. Waarom ik? Ik wil dit niet.