Met een lach en een traan...

Het is vandaag zondag 7 april. Ik zit nu bij Pat in het ZH. Van een lieve vriend die in hetzelfde schuitje gevaren heeft, kregen we de tip: vergeet niet te praten met elkaar, ook over gewone dingen. Deze ochtend halen we vooral fijne, dierbare herinneringen op. En dat zijn er véél. Pat en ik kennen elkaar nu 7,5 jaar. Sinds 6 jaar woon ik nu in het westen. Wat heb ik het moeilijk gehad in het begin. Ik kon zo moeilijk wennen... Ook hier heeft Pat me doorheen getrokken. En hij heeft het echt niet altijd makkelijk met me gehad. Vooral als we een paar dagen bij mijn ouders waren geweest, was ik zo emotioneel. In Limburg lag mijn verleden. Maar, met de tijd kwam ik er steeds meer achter: hier in het westen, bij Pat, ligt mijn toekomst. Pat bleef zo lief voor me en deed er alles aan om me thuis te laten voelen. Inmiddels ben ik er achter: home is where the heart is En dat is echt zo. Sinds 2 jaar wonen we in Pijnacker en zijn echt alle puzzelstukjes op hun plaats gevallen. Dit is de plek waar wij onze kinderen willen opvoeden en groot willen brengen. Ik ben hier volmaakt gelukkig... Waarom gooit deze rot ziekte nu roet in het eten?

Een week voor Pat's opname hebben we onze vliegtickets geboekt. In juli zijn mijn ouders 35 jaar getrouwd, we zijn uitgenodigd voor 2 weken Spanje met de familie. Gaan we deze reis nog kunnen maken? Die onzekerheid, niet wetende wat je te wachten staat... Het maakt ons gek. Pat heeft zo'n last van zijn gespannen buik. Morgen gaat er gesproken worden over eventueel ontslag. Pat zal dan met een infuus naar huis gaan. We krijgen dan thuiszorg. Pat wil het liefst zonder "attributen" naar huis komen, maar helaas is dit niet anders. Finn kunnen we dit heus wel uitleggen. De kinderen zullen hier toch niet ongeschonden uit gaan komen. Hoe graag we dat ook zouden willen... En ik ben ervan overtuigd, hij heeft zijn papa liever thuis met een infuus dan papa in het ZH. Van Pat's werkgever hebben we allebei een iPad mogen ontvangen. Hoe fantastisch is het om iedere dag voor het slapen gaan even te FaceTime-en. Het is het eerste wat Finn vraagt als hij in de ochtend zijn ogen open doet. Voor het slapen gaan doen we dit ook, ik merk dat Finn dit enorm prettig vindt. Pat vindt het vooral confronterend, dit begrijp ik heel goed. Maar toch kan hij op deze manier dingen van thuis meekrijgen. Bo reageert ook echt op Pat, gister schonk ze hem haar mooiste lach Diezelfde lieve vriend gaf me ook de tip: neem ook af en toe even een momentje voor jezelf, opladen is nodig... Ik vind dat erg moeilijk, maar ik merk wel dat ik dat nodig heb. Vanmiddag ga ik met mijn moeder, broer en de kinderen even naar het strand. Even uitwaaien en misschien dat het heel even lukt om op andere gedachten te komen?????