Dinsdag 9 april

We komen net uit een gesprek met de artsen. De situatie blijft erg zorgelijk. Pat's buikomvang neemt nog steeds niet af. Dit zou na 2 weken medicatie wel aannemelijk moeten zijn. Vanmorgen is er weer een buikecho gemaakt, er zit weinig vocht. Er wordt nu gevreesd voor toegenomen tumorweefsel. Eigenlijk zou de CT-scan over een week of 4 plaats vinden, maar ze hebben besloten om deze vandaag al te gaan doen. Dit is de enige manier waarop ze met zekerheid kunnen zeggen wat er nu daadwerkelijk in die buik gebeurd momenteel. Als blijkt dat het tumorweefsel toeneemt, zal er met de medicatie gestopt gaan worden. Dan volgt plan B, dit gaat waarschijnlijk "reguliere" chemo worden. We gaan nog niet te zeer op de zaken vooruit lopen, laten we eerst de scan van vanmiddag afwachten. Alle voorgaande scans worden erbij genomen en er wordt dan gekeken hoe snel de tumor is gegroeid. Hierna volgt een vervolgplan. Wat een domper weer... We blijven hoop houden, maar het is iedere keer zo'n klap. Voorlopig volgt er ook nog geen ontslag. Pat en ik hebben net weer heel fijn met elkaar gesproken. Over leuke, maar ook over verdrietige dingen... De kindjes, wat vinden we dit moeilijk. En wat vind ik het erg om Pat zo te zien... Het is gewoon onmenselijk. Er wordt maar met hem gesjouwd, gesleept en aan hem getrokken. Af en toe word ik er bijna agressief van. Dan denk ik echt: blijf van hem af en laat hem met rust...! Maar, we zullen het moeten ondergaan. We zeiden het net tegen elkaar, wat zag ons leven er vorig jaar rond deze tijd er anders uit. Toen maakten we ons druk over wat te eten vanavond, bleek ik zwanger te zijn van Bo. Lieve mensen, ik kan alleen maar zeggen: geniet elke dag, zoveel je kan. Van en met elkaar. Dit soort zaken waren altijd een ver-van-mijn-bed-show. Maar, het blijkt wel, het kan iedereen overkomen. Voor nu genieten we van de momenten die we samen kunnen doorbrengen. Mijn vader zegt altijd: "keep the faith..." En dat doen we dan ook maar....