12 maart 2013
Aangekomen in het LUMC is het balletje wederom gaan rollen. Er zijn in de nacht longfoto's gemaakt, er hebben bloedonderzoeken plaats gevonden etc. Er werd besloten om Pat op te nemen, omdat ze wilden uitzoeken waar die dikke buik nu vandaan kwam. Pat belde mij die ochtend rond 08.30 uur op. De CT-scan was vervroegd naar 10.00 uur. We spraken af dat ik rond 12.00 uur in het ZH zou zijn met zijn spullen, hij had immers niets meegenomen. Om 10.45 uur belde Pat me dat de scan achter de rug was. Hij werd naar een andere kamer overgeplaatst. Om 12.00 uur kreeg Pat het verschrikkelijke nieuws, terwijl ik in de auto zat met Bo onderweg naar het ZH. Dat vind ik zo erg... Dat hij dat nieuws helemaal alleen heeft moeten ontvangen. Een zeer kwalijke zaak waar het laatste woord nog niet over gesproken is. Maar dat komt later... Daar wil ik mijn energie nu niet in steken. Vanaf dat moment zijn we in een emotionele rollercoaster beland, die niet meer stopt. Wat een emoties, de grond is onder onze voeten weggeslagen. Wat is Pat ontzettend sterk, ik ben zo ongelooflijk trots op hem. Ik ga nóg meer van hem houden

Toemara, vrouw, 45 jaar
Log in om een reactie te plaatsen.
vorige
volgende