Gesprekken

Vandaag, 5 april, was me het dagje wel weer... In de ochtend hebben we een gesprek gehad in het ZH met de afdeling HR van Pat's werkgever. Tijdens dat gesprek is er gesproken over wat we kunnen verwachten als Pat komt te overlijden. Een heftig gesprek, wat we eigenlijk helemaal niet willen voeren. Maar, het geeft ergens ook wel weer een beetje "rust" in je hoofd dat je weet wat je "straks" te wachten staat... Het blijft zo onwerkelijk allemaal. Heel vaak denk ik nog steeds dat het over iemand anders gaat, dit verschrikkelijke verhaal. Pat vond het ook erg heftig, hij is er vooral mee bezig dat de kindjes en ik zo goed mogelijk achter blijven. Gister hadden we een gesprek met een oncoloog. Wat een negatief gebeuren was dat, kan er nu nog kwaad om worden. Ze wilde polsen hoe wij erin staan. Ze gaf aan dat het eventueel om maanden kan gaan. We weten dat Pat ongeneeslijk ziek is. Hij is nu bijna 2 weken met medicatie bezig. Ze weten nog niet of de medicatie aanslaat, dus waar heeft ze het over??? Ik vroeg haar, wat als de medicatie aanslaat? Ja, dan kon het misschien wel langer zijn. Hou gewoon je mond, als je nog niet weet waar je het over hebt... Pat en ik gaan er allebei vol voor, hebben er vertrouwen in dat de medicatie aan zal slaan. Tot de eerste scan moet er afgewacht worden, door ons maar ook door de artsen. Niemand weet nog wat de medicatie doet of gaat doen. Wacht dat eerst af en hou je mond over prognoses.

Thuis gaat alles z'n gangetje. De kindjes zijn echt mijn lichtpuntje. Zij zorgen voor de nodige afleiding, je hebt je handen vol aan die kleintjes. Nu merk ik helemaal hoe wij op elkaar ingespeeld zijn wat betreft de opvoeding en verzorging van de kinderen. Pat is een enorm betrokken vader, ik mis die 2 extra handen heel erg. Ook mis ik de momenten waarop we samen zo intens van de kinderen genieten. Samen lachen om een opmerking die Finn maakt... We willen hem zo snel mogelijk bij ons thuis hebben Finn is zo verschrikkelijk lief voor zijn zusje. Hij noemt zichzelf "grote papa". Hij mist Pat heel erg. Iedere avond voor het slapen gaan praten we even over papa. Het is zo'n slim mannetje. Hij weet natuurlijk niet precies wat er aan de hand is, maar vanavond zei hij ineens: "mama, papa is heel ziek hè?" Ook speelt hij het ZH na. Dan ligt hij ziek op bank en moet ik hem verzorgen. Wat gaat er allemaal in zo'n kinderkopje om? Net zijn ze allebei in bad geweest en liggen nu lekker te slapen. Dan begint voor mij de lange, rustige avond. De avonden en de nachten vind ik het moeilijkst. Pat en ik kunnen er zo van genieten om samen languit op de bank tv te kijken. Omdat Pat al bijna 4 weken in het ZH ligt, word ik thuis ook met mijn neus op de feiten gedrukt. Namelijk, hoe het is als Pat er niet meer is. Ik vind het verschrikkelijk... Vandaag is er even kort gesproken over eventueel ontslag. Dit zal dan met een infuus zijn, waardoor Pat de komende 6 weken aan huis gebonden zal zijn. Maar, dan zijn we tenminste samen. We hebben nog niet eens een foto waar we met z'n vieren op staan. Dit gaan we als eerste doen. Wij met zijn 4-tjes als gezin, zo hoort het te zijn en te blijven....