geen tikkeltje begrip

zondag 29/06/2014


Hallo, ik ben een vrouw van 24 jaar, ik ben getrouwd en heb 2 kindjes die ik doodgraag zie.

Waar het verhaal begon:
Toen ik 17 jaar (2007) was werkte ik als jobstudent in een taverne, ik had daar een hele toffe baas. Daar leerde ik iemand kennen. We waren verliefd geworden, ik was een klein beetje bang voor de reactie van m'n ouders, hij was 8 jaar ouder dan ikzelf. Iemand overtuigde me ervan dat als ik ermee kon leven dat m'n ouders dat dan ook maar moeten kunnen. Ik vertelde mijn ouders van mijn relatie en stelde hem voor. De angst om hem voor te stellen was nergens voor nodig, "zolang jij gelukkig bent, zijn wij dat ook" zeiden ze.
De volgende zomer (2008 ) gingen we samen op reis, er was geen vuiltje aan de lucht. Na onze reis beslisten we ook zeer snel om te gaan samenwonen. Zo gezegd, zo gedaan. We vonden al snel een appartementje.
Alles ging super, ik was nog nooit eerder zo verliefd op iemand als toen. In het voorjaar van het jaar 2009 vroeg hij me ten huwelijk, zonder aarzelen zei ik "ja, natuurlijk". Had ik maar beter nagedacht, maar ja, jong en naïef zijn zeker. Na een jaartje (2010) voorbereiding was het eindelijk zover, vlak voor de zomer trouwden we, die dag was gewoonweg perfect. Ook onze huwelijksreis nadien hebben we ons super geamuseerd.
Nog altijd waren we tot over onze oren verliefd. Beiden gingen we naar ons werk en 's avonds waren we blij dat we elkaar terug zagen.
Maar toen kwamen de plannen om samen zelfstandig in de horeca te stappen. Tijdens onze zoektocht naar een eigen horecazaak werd ik ook zwanger, we waren super gelukkig en blij met het kleine wondertje in m'n buik. Mijn buikje werd altijd maar beter zichtbaar, ik voelde het schoppen, dat was zo'n leuk gevoel. Ongeveer april 2011 hadden mijn man en schoonmoeder een zaak gevonden. Ze vertelden me wat en waar het was. Ik stond daar niet zo positief tegenover. Ik zei tegen hen dat het op fabriek werk zal lijken. Ik heb me laten overhalen door alle mooie woordjes die ze zeiden, zoals je zal nog tijd genoeg hebben voor je kindje, het zal leefbaar zijn, na 5 jaar zal je al een mooi gevulde rekening hebben, enz... Dit alles waren gewoon maar praatjes. Mijn man en zijn moeder tekenden en begonnen er aan in Juli 2011. Ik nog niet want toen was ik hoogzwanger.

De bevalling kwam dichter en dichter, iedereen werd nerveus. Eind augustus was het zover. Ons kleine meisje werd geboren. Ons geluk spetterde er van af.

En toen begon de miserie. Mijn man moest elke dag de zaak gaan runnen, ik was nog thuis tot en met 1 januari 2012 samen met mijn kleine meisje. Als mijn man gaan werken was hield ik me vooral bezig met mijn meisje, ze betekende alles voor mij, alsof ik een nieuwe liefde had ontdekt. Mijn man kreeg daardoor iets minder aandacht, wat volgens mij normaal is. Hij verwijt mij dat ik hem van me afduw, terwijl ik vond dat dat geen waar was. Begin januari begon ik ook als zelfstandige te werken. Nooit over nagedacht hoe het zou zij om samen met je partner te werken. Vanaf toen hebben we tot op heden nog altijd dagelijkse ruzies en discussies.

Sinds half december 2013 is er ook nog een zoontje bijgekomen, opnieuw een nieuwe liefde.
Tijdens de tweede zwangerschap ben ik op mijn 7de maand uitgevallen door bloedverlies, ik mocht niet meer heffen, duwen, sleuren en dus ook niet meer werken. Ook dit kon hij niet verkroppen. De bevalling gebeurde via keizersnede. Daarna had ik nog een lange revalidatieweg af te leggen. Maar toch begon ik opnieuw met werken 1 februari 2014. Speciaal om hem een plezier te doen.

Sindsdien werk ik van 's morgens vroeg tot 's avonds laat, dan kom ik thuis en moet ik beginnen aan de verzorging van mijn twee pracht kindjes om ze daarna direct in bed te steken, daarna moet ik beginnen met het huishouden, mezelf verzorgen, de kleinste zijn flesje geven en laatste verzorging om te gaan slapen. Als het goed gaat lig ik om 24 uur in mijn bed, om 's nachts wakker gehouden te worden door de jongste, om dan om 6 uur op te staan, kindjes klaar te maken, hals over kop het huis uit te lopen, ze af te zetten bij de opvang en dan om te gaan werken.

Wat heb ik voor mezelf? Wat hebben de kindjes aan mij?

Nergens kan ik tijd voor maken.

Mijn man verwijt me dat ik geen tijd heb voor hem, ik sta er in het huishouden alleen voor, de kindjes hun verzorging is ook mijn taak, 's nachts gaat hij ook niet opstaan als er eentje huilt, "s morgens moet ik er ook vroeg uit en begint alles opnieuw.

Het gaat nu heel slecht tussen ons, we leven meer naast elkaar dan met elkaar. Het enige dat telt voor hem is de zaak, hij kan er hem niet bij neerleggen dat mijn prioriteiten bij mijn gezin en in de eerste plaats bij m'n kindjes zijn.

Nu ligt m'n kleine jongen in het ziekenhuis met een zware bronchitis en begin van dehydratatie, ik wil absoluut m'n kind niet aan z'n lot overlaten, dat verstaat hij niet. Hij vind dat dat niet mijn taak is om bij de kleine te blijven, dat iemand anders dat moet doen, hij vind dat ik hem moet helpen in onze zaak, snap jij da nu?
Ook ben ik vandaag naar spoed moeten gaan met m'n dochtertje. Ze kan niet meer gaan en heeft ontzettend veel pijn aan haar voetje. Alles heb ik laten onderzoeken, maar ze hebben niets gevonden. Dinsdag moet ik terug gaan met haar, om nog eens haar bloed te testen, ze vrezen voor een bacteriële infectie. Als het is wat ze denken moet ze intraveneus opgenomen worden, en zal ik ook bij haar blijven. Ook hier heeft hij problemen mee.

Een vader op z'n plaats zou willen dat de moeder er bij blijft, een ziek kind heeft z'n moeder in de eerste plaats nodig, geen vreemde of familielid.

Nu verwijd hij mij dat ik dit allemaal expres doe om hem een kloot af te draaien.

Ik weet niet meer wat gedaan, ik kan er niet meer tegen dat hij me elke dag dieper in de grond boort, ik ben doodmoe, onze relatie is uitgeblust.

Ik heb alles wat ik moet hebben om gelukkig te zijn maar toch ben ik het niet

die strontzaak heeft alles verpest, als die zaak wegvalt en alles terug wordt als vroeger dan zal ik pas terug gelukkig kunnen worden.

pfff