gemengde gevoelens

Ik ben nu een weekje terug aan het werk nadat mijn zoontje in het ziekenhuis lag. Maandag 30/06 mochten we naar huis. De dinsdag ben ik terug gaan werken in onze zaak, net alsof er niets aan de hand was. Ik was er met mijn kop niet bij, mijn zoontje was 's morgens terug opgestaan met 39° koorts. Mijn mama zorgde die dag voor hem. Ik heb meer gebeld om te weten hoe het met hem ging dan dat ik bezig was met het werk. Met suppo's konden we de koorts onder controle houden. Maar de woensdag was dat alweer 39,5°. Dit was niet normaal, net uit het ziekenhuis en nog antibiotica nemen. Waarom kwam die koorts terug??? Dan maar terug naar de dokter geweest. Die was te weten gekomen dat het ziekenhuis maar de helft van de bloedtesten had gedaan. Hij heeft er dan ook voor gezorgd dat ze dat direct deden met een staaltje bloed die ze nog over hadden. De vrijdag belde ik hem op om de uitslagen te weten, die waren allemaal behoorlijk goed, enkel zijn immuniteit was wat te laag, maar daar hoefde ik mij geen zorgen om te maken. Ondertussen ga ik ook met hem naar een ademhaling kine, die kan alles wat los werken, wat tot op heden wel goed aan het lukken is.

Ondertussen blijven de discussies met mijn man aanhouden, de discussie blijft draaien rond het feit dat ik me te weinig met de zaak bezig hou terwijl ik daar elke dag van 's morgens vroeg daar aan het werk ben, en dat ik me te veel bezig hou met het welzijn van de kindjes, terwijl ik dat volkomen normaal vind dat ik daar mee bezig ben.
Hij vind het niet kunnen dat ik in de zomer (hoog seizoen dus voor de horeca), toch 1 volledige dag thuis ben met de kindjes en dan nog 2 avonden in de week.
Wat wil hij dan dat ik elke dag en avond opvang zoek, ik wil mijn kindjes zelf zien, horen, voelen en ruiken. Als je kindjes wil moet je er ook de verantwoordelijkheden voor nemen.

Mijn man zelf is opgegroeid in het zelfstandigen leven, ik niet ik kom uit een gewoon doorsnee gezinnetje. In het seizoen zorgde zijn grootmoeder voor hem toen hij nog klein was, bij mij was het altijd mijn mama en papa zelf die voor mij zorgden. En misschien ligt daar het grootste verschil. Ik ben een familiemens en wil er zijn voor mijn kindjes in de eerste plaats, hij heeft nooit die affectie zoals ik ze gezien heb gekend. Hij is het altijd zo gewoon geweest, hij is nu eenmaal meer een zakenmens. Hij zegt dan "ze zullen ook wel groot worden hoor". En dat weet ik ook wel, maar ik wil da gewoon niet missen.

Hij ziet mij graag en zijn kindjes ook. Hij zou door het vuur gaan voor ons. Maar toch begrijp ik niet hoe hij zo kan zijn als zijn kindjes één van ons nodig heeft, hij zou moeten denken als ik en er zo snel mogelijk naar toe gaan.

Ik zie hem ook graag, maar ik kan hem niet meer herkennen bij vroeger. Nu is hij gewoon mijn man en de vader van mijn kindjes. En ik zou zo graag willen dat ik hem weer zou missen, net als vroeger. Maar dat zal alleen maar lukken als we stoppen met de zaak, waar ik eigenlijk al lang naar verlang, maar zo simpel is het niet, jammer genoeg.

Telkens als er dan opnieuw discussie is, zie ik het niet meer zitten met hem, omdat het altijd over hetzelfde gaat. Mij kindjes betekenen alles voor mij en dat ga ik niet opgeven voor een stomme zaak. Ik stop nog liever met de zaak en dan waarschijnlijk ook met mijn man, dan dat ik men kindjes zou verwaarlozen. Het is niet enkel zij die mij nodig hebben maar ook andersom.

Ik zie hem graag, maar waarom maakt hij het me zo moeilijk.