Een lichtje in het duister

Ondertussen is het bij mijn man en ik nog altijd beeld zonder klank. Telefoon vol verwijten, dat was mijn ochtend. Best dat ik op de steun van mijn mama kan rekenen.

Ik ben vol ongeduld aan het wachten tot de dokter nu bij men zoontje langskomt op de kamer om te weten wanneer ik terug naar huis kan gaan. Zodat ik mijn ander lachend gezichtje terug kan zien, dan vergeet ik alle andere zorgen met mijn man.

Bij mijn dochtertje is het toch al positief uitgedraaid, deze morgen kon ze terug op haar voetje staan en had ze geen pijn meer, alsof er nooit iets geweest was. Dat is toch al een lichtje voor mij.

Nu nog mijn zoontje, en dan kan mijn geluk niet meer op.

Als we vandaag naar huis kunnen gaan, zal mijn man ook heel blij zijn, maar dan weet ik nu al dat dat enkel schone schijn is zodat hij er morgen niet alleen voor staat. Morgen komt er dan wel weer één of andere dwaze discussie aankloppen.

Nu denken jullie waarschijnlijk dat mijn man geen hart heeft, dat heeft hij wel, alleen toont hij die maar zelden. Hij kan inderdaad als een eikel (zoals jullie hem noemen) uit de hoek komen, zo voel ik het ook aan. Zijn hart is mooi zolang het in zijn kraam past. Hij gaat tot het uiterste om zijn gelijk te halen, ook al doet hij mij mentaal of fysiek pijn. Uiteindelijk om van de miserie af te zijn geef ik hem zijn zin, wat ook verkeerd is, maar ik ben veel te braaf.

Bedankt, om naar mijn gezaag te luisteren, maar hier kan ik men hart eens luchten zonder na te denken wat ik zeg of denk.

xx