every day just one more time

hallo,

2,5 jaar na mijn laatste bericht is alles er niet op verbeterd, integendeel, de laatste tijd gaat het alsmaar slechter en slechter. In februari stond het huis van onze buurman te koop, ik kreeg het geniale idee om zijn huis te kopen en er een kinderopvang in te beginnen als onthaalouder op de benedenverdieping en dan de bovenverdiepingen te verhuren. Mijn man stond positief over het idee, hij stelde zelf enkele dingen voor om het dan praktisch in te delen, en zelf om een deurgang te maken tussen de 2 huizen om zo makkelijker van het ene naar het andere te kunnen gaan. Informatie gevraagd bij de agence, maar ik was te laat. Het huis was verkocht. Jammer, maar het idee was er en ik zocht verder. Zelf mijn man helpte me in mijn zoektocht. Zoeken naar een pand, informatie van de financiële kant,... noem maar op, alles gebeurde in overleg. Hij steunde me in alles. Mijn bedoeling is om 1 januari 2018 hiermee te kunnen beginnen. Ik kijk eer enorm naar uit. Elke dag dat nu passeerd zou de laatste keer hier zijn. Ik ben dan ook naar een infosessie gegaan waar ik iemand ontmoet had die me eventueel wel aan een pand kon helpen, ik dacht ja waarom niet, informeren kan geen kwaad. Intussen had mijn man laten blijken dat een pand kopen, financieel niet haalbaar zou zijn. Ik informeerde hem over het pand dat ik vernomen had op die infosessie. Hij stond er ook achter, tot alles officiëler werd. Ik sprak af met die man om alles over dat pand op een rijtje te zetten. Toen draaide bij mijn man alles, hij trekte zijn staart volledig in. Het idee dat ik niet meer elke dag bij hem zou zijn, en ergens anders zou gaan werken kon hij niet mee leven. Hij zegt dan ook dat het allen het financiële aspect is dat hem tegenhoudt, maar volgens mij is het meer dan dat. Hij zou mij niet meer onder zijn macht hebben. Nu ben ik alleen een gemakkelijke en goedkope werkkracht voor hem, een marionette,...
Ik wil dit niet meer, ik wil niet meer samenwerken met hem.
Als ik doorga met men plannen dreigt hij met een scheiding, volgens zijn zeggen niet omdat hij dat wil, maar gewoon omdat hij denkt dat het zo zal aflopen, omdat we naast elkaar gaan leven, terwijl dat al jaren aan de gang is. Als ik dan zeg dat het er alleen maar op kan verbeteren lacht hij het gewoon weg.
Maw als ik uit de zaak stap, kan ik thuis ook men boeltje pakken.
Ik wil een beter leven, samen met men kindjes en misschien ook met hem maar dan gaat hij me los moeten laten.
Ik vrees als ik in de zaak blijft, en men eigen geluk opzij zet omdat hij het niet wil, dat er bij mij ook iets zal wringen, en dat het ook zo zal uitdraaien. Alles wat ik nu doe is werken werken en nog eens werken. Ik wil een normaal leven, weekends thuis, feestdagen thuis, meer kunnen genieten van men kindjes en vooral niet meer elke dag men kindjes naar een of andere opvang moeten brengen. Daarom dus ook de keuze van onthaalouder, omdat ik dan in gelijk welke vakantie men kindjes zelf kan opvangen.
Eerst steunt hij me en dan laat hij me vallen als een baksteen omdat het hem nu niet uitkomt, ik weet het allemaal niet meer, pfff