Die ene meid

Dit had ik al veel eerder willen doen. Ik kan er met niemand over praten dus daarom wil ik het een beetje van me afschrijven.

Het gaat om een meisje waar ik geen contact meer mee heb. 7 jaar geleden ontmoette ik haar en hebben we verkering gehad. Dit duurde niet lang en ik heb inmiddels al5 jaar gene contact meer met haar gehad. En toch voel ik me er elke dag nog steeds rot door.

Eigenlijk snap ik niet waarom. Ze negeert me en wil niets meer met me te maken hebben. Waarom zou ik me er dan nog druk over maken..

Was het echter maar zo simpel. Ik snap eigenlijk zelf ook niet goed waarom ik nog iedere dag wel aan haar denk. Ik gooi het op de omgang die ik met haar had in die korte tijd die we deelden. Ik weet waar ze woont, wanneer ze jarig is, hoe oud ze is. Maar niet of ze inmiddels bezet is en eerlijk gezegd wil ik dat eigenlijk ook niet weten. Soms mis ik haar zo erg dat ik ervoor wil zorgen dat we weer contact hebben. Ik zou haar zo kunnen bellen, maar ik ben als de dood voor haar reactie. Eigenlijk zou dat wel goed voor me zijn want nu leef ik al 5 jaar in de hoop dat het alnog wel goed zal komen. En dan bedoel ik dat ik over een tijdje misschien wel weer contact met haar heb.

Ik woon over een tijdje weer bij haar in dezelfde stad. Natuurlijk zou ik dan ook wer het contact met haar hebben, de kans is klein dat dat ook daadwerkelijk zal gebeuren. Dit is de situatie een beetje globaal.

En nu, na 5 jaar mis ik haar nog iedere dag. Ze is niet constant in mijn gedachte. Alleen op de momenten dat ik alleen ben of niets te doen heb. Maar op de momenten dat ik er aan denk doet het me wel pijn.

Ze is pas jarig geweest en daar had ik graag bij willen zijn. Ik durf ook echt geen contact meer met haar te zoeken. Ik stuur haar met Valentijnsdag wel een anoniem kaartje. En ja, uiteraard wete ze dan niet van wie die komt. Al zou ik mn naam erbij zetten wat dus niet volgens de traditie is, dan zou ik er nooit iets van horen. Ik voel me dus echt verbannen.

Ik zou graag gewoon weer vrienden met haar willen zijn en ook op die manier met elkaar omgaan. bij elkaar langs gaan, even wat drinken, praten.. dat soort dingen. We hebben beiden een heel ander leven gekregen in die 5 jaar en vanwege die veranderingen zit dat er misschien niet meer in. En als dat zo is zal ik het me toch af blijven vragen. Ik weet niet of het in de categorie obsessie valt, voor mij voelt dat in ieder geval niet zo. Het zijn gewoon mn gevoelens die de tijd van toen missen en graag weer zouden willen herleven, op een vriendschappelijke manier.

Met dit online dagboek wil ik een beetje bijhouden hoe de situatie zich verder ontwikkelt, in de hoop later te kunnen zeggen dat ik vrede heb met de situatie. dat ik het een plekje kan geven of dat de vriendschap terug is..

Ik mis haar..