Nog Steeds

Hallo,

ik kan niet slapen dus besloot om maar weer eens een stukje te schrijven. Het gaat best goed met me. Ik geniet van wat de dag me brengt. Maar ergens vreet het nog steeds aan me. Er zijn momenten dat ik ik heel sterk aan haar denk. Je zou denken uit het oog uit het hart..

Was dat maar zo, denk ik dan.. Het is nu al 6 jaar aan de gang. En ook al heb ik geen contact meer met haar, het blijft me pijn doen en ik mis haar heel erg. Ik zou willen dat ik haar nooit ontmoet had. Maar aan de andere kant zou ik haar graag willen zien.

Je zou zeggen, bel haar op.. Maar zo eenvoudig is dat niet als iemand eigenlijk niets meer met je te maken wil hebben. Ik heb in de afgelopen jaren enkele pogingen gedaan om nog eens een smsje te sturen. en een kaartje.. nul komma nul reactie daarop.

Ik wacht op de dag dat ik ga verhuizen.. terug naar waar ik vandaan kom.. terug naar waar zij woont. Misschien wordt het dan wat makkelijker. Ik wil haar dan laten weten dat ik daar weer woon en nodig haar uit om eens bij te praten. Des te groter is de schok als ze niet op komt dagen.. Misschien ben ik er dan wel van af, misschien is dat nodig om het definitief achter me te laten. Het was al die jaren al erg irritant, maar de gedachte om dit nog langer zo te houden vind ik rot. als dat nodig is om haar echt te vergeten.. haar niet meer te missen.. dan moet dat maar. ook al hoop ik stiekem op een ander verloop.

het duurt nog wel 1 tot 1,5 jaar voor ik daar weer woon. maar in die tijd kan er veel gebeuren. en in de afgelopen jaren is er natuurlijk ook veel gebeurd. ergens ben ik nieuwsgierig maar aan de andere kant wil ik het allemaal niet weten...