Beste vriend? ...

Hoe mijn beste vriend mij de figuurlijke genadeloze doodsteek recht door het hart gaf..

Dit is een vervolg op mijn vorige twee verhalen. Het gaat over mijn ex vriendin Karina die ik al 6 jaar niet meer gezien heb wat me vandaag de dag nog elke keer opnieuw pijn doet. Ze was mn eerste vriendin en ook al heb ik maar korte tijd iets met haar gehad, voor mij was het heel bijzonder.
Zo bijzonder dat het me na zoveel tijd nog steeds pijn doet. Ze negeert me al die tijd al en wil niets meer van mij weten.

En dit verhaal gaat over de huidige situatie. Mijn ex heeft ook een tweelingzusje Rosalie die ik ook al die tijd niet meer heb gezien. Ook zij negeert me. Nu is het geval dat mijn beste vriend Sander per toeval in contact gekomen is met Rosalie.
Ik ben zelf verhuisd en woon niet meer bij ze in de buurt. Af en toe bezoek ik mijn beste vriend nog welleens maar het komt eigenlijk alleen van mijn kant. Dus de vraag is al in hoeverre ik hem een beste vriend kan noemen. Hij feliciteert mij nooit op mijn verjaardag, ik hem wel. Ik moet altijd daarheen komen maar hij is zelf pas 1 keer hier geweest. En dat terwijl ik hier toch alweer 6 jaar woon.

Ik mis mn ex Karina en haar zus Rosalie al jaren heel erg en ik zou heel graag weer contact met ze willen hebben. En ik dacht best een goede kans te maken als ik weer zou verhuizen, terug naar waar ik vandaan kom.
Mijn ´beste vriend´ is eigenlijk de enige die ik daar nog heb. ik heb verder ook geen vrienden. Dus ik reis speciaal voor hem die 80 kilometer die we bij elkaar vandaan zijn en ik ken hem al 10 jaar. Zoals het er nu voorstaat ben ik dus trouw aan de vriendschap terwijl dat andersom niet het geval lijkt te zijn.

Ergens diep van binnen weet ik ook wel dat ik het allemaal maar beter achter me kan laten. Waarom zoveel moeite doen als het tevergeefs lijkt. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan want het zit veel te diep van binnen. ik mis mn ex, ik mis haar tweelingzus en ik mis mn beste maatje.

Wat ik zou willen is met alledrie een regelmatig vriendschappelik contact, ook al woon ik zo ver weg. Stiekem mis ik natuurlijk ook de liefde van Karina. En hoe vreemd het ook klinkt.. Ik heb haar tweelingzus ook altijd wel een leuk meisje gevonden. Wat ik wil is gewoon met ze omgaan als vrienden. een relatie met 1 van de 2 hebben gata niet want ik heb al een prachtige vriendin.

Ze weet niet dat karina en rosalie nog steeds diep van binnen zitten en ik voel me er ook heel rot door. tegenover mezelf maar vooral tegen mn vriendin. zij is vele malen leuker, liever en zorgzamer dan mijn ex.. Hoe kan het dan in vredesnaam zo diep zitten?! Af en toe word ik bijna helemala gek van die gedachte.

Na nog een kaartje gestuurd te hebben afgelopen Valentijnsdag zonder reactie erop. Begon ik het te beseffen, ontkennen maar toch steeds meer begon ik het te accepteren. Ik zal nooit meer contact hebben met Karina en Rosalie.
Maar ik heb in ieder geval mijn beste vriend Sander nog, die ik niet vaak zie. maar waar ik toch zo nu en dan heen ga. We zijn tenslotte vrienden en kennen elkaar al jaren.

Tot ongeveer 40 minuten geleden, mijn hart uitgerukt werd.. en uitgesmeerd over de afgelopen 10 jaar waarin ik ze alledrie heb leren kennen. Ik vond Rosalie bijna net zo leuk als Karina en voelde dus voor allebei heel veel. Ware het niet dat uiteindelijk toch Karina het werd..

Op de vraag waarom ik voor Karina gekozen had en niet voor Rosalie kon ik niet zo snel een antwoord vinden. Het ging allemaal zo snel. Ik kende ze nog maar kort en ineens had ik verkering met 1 van de twee. Als tweelingen lijken ze immers op elkaar, waarom dan toch Karina. Nooit geweten waarom dat nou eigenlijk was.

Rosalie vond ik absoluut net zo schattig en nadat het contact met hen werd verbroken voelde ik nog steeds heel veel voor ze. en nu zes jaar later voel ik nog steeds zoveel voor ze omdat ik het niet af heb kunnen sluiten. Ik ben gewoon meteen verbannen als het ware..

40 minuten geleden kreeg ik een smsje van Sander met daarin de mededeling dat het heel goed klikt tussen hem en Rosalie en dat hij wel zeker weet dat het iets gaat worden tussen hen. En er ook nog even bovenop dat ze een enorme hekel aan mij heeft. Normaal ben ik niet zo snel te raken maar nu ging mn hoofd helemaal bonken en kreeg pijn in mn buik. Sander heeft de tweeling niet altijd gemogen, hij vond ze in die tijd maar niks en als ik naar ze toeging dan ging hij nooit mee want hij wilde niks met hen te maken hebben.
Nu zes jaar later moet ik lezen in een sms berichtje dat het klikt tussen hem en Rosalie. Rosalie het meisje waar ik dolgraag weer contact mee zou willen. Dat hij daar thuis zal komen en ook met Karina om zal gaan. Iets dat ik ook graag zou willen. Dit heeft mij zo vreselijk pijnlijk geraakt.

Eerst moest hij niks van ze hebben en nu word mij ingewreven dat het nu anders is.. Als je zou vragen ben je jaloers op hem. dan kan ik volmondig ja zeggen. Maar ik weet 100 procent zeer dat he voor hem lang niet zoveel betekent als voor mij. Ik lijd hier al jaren pijn van.

En het is niet uit zelf medelijden want het liefst zou ik natuurlijk willen dat ik die pijn niet had. Ik kan ook echt niet begrijpen waarom ik er na zoveel jaren nog steeds zo erg mee zit. En nu al helemaal weer nu mijn `beste vriend` er met 1 van de meiden vandoor gaat die ik zo lief heb.
En ja, het scheelt inderdaad voor mij al datie er niet met mijn ex vandoor gaat. Want dat is wat je nu denkt terwijl je dit leest.
Dan was het voor mij al helemaal verschrikkelijk geweest. en zelfs nu isut dat al. Hij heeft contact met ze en ik niet. Hij heeft zelfs bijna een relatie met 1 van hen. Iets dat ik eigenlijk graag zou willen..

En dat terwijl ik een vriendin heb die echt goed voor me is. Een meisje dat echt bij me past. Ook dat doet me zoveel pijn. Ik hou heel veel van haar en toch denk ik nog steeds aan mn ex, al jaren lang. Ik weet nu echt niet meer wat ik ermee aan moet

Ik wou dat ik het nooit geweten had. Ik weet niet of ik het hem moet gunnen. Aan de ene kant wel. Zelf gunt hij mij echter al niet eens een felicitatie op mijn verjaardag. Ook dat doet me elk jaar were opnieuw pijn. En ik... ik feliciteer hem trouw ieder jaar met zijn verjaardag. Want die moeite neem je voor je vrienden.
Miischien is het vreemd en hecht ik me teveel aan iets. Maar voor mij is het niet alleen vreemd. Het is mentaal ook zeer pijnlijk. Dit voelde echt als de genadeklap.

Als ik hem sms of ik dan nog wel bij hem langs kan komen. krijg ik terug. ja waarom niet, zo vaak ben je hier toch niet..
en toch heb ik dan niet het lef om te antwoorden dat hij zelf al helemaal nooit hier komt. Dat allemaal omdat ik na 10 jaar `vriendschap` nog steeds trouw blijf aan die vriendschap.

Maar wat is die vriendschap op deze manier nog waard. Hij gaat er vandoor met iets waar ik al jarenlang nog steeds van droom. En zelf blijf ik achter zonder datgene wat hij heeft.
Daarentegen weet ik ook wel dat je niet moet kijken naar wat een ander heeft maar naar wat je zelf hebt. Ik ben al meer dan twee jaar samen met mijn vriendin en ze is het meest prachtige schepsel dat onze liefde heer geschapen heeft. Fysiek ben ik haar absoluut trouw. Mentaal heb ik naast haar nog twee andere meisjes in mn hoofd zitten.

Ik wil daarvan af maar ik weet echt niet hoe. Ik heb niemand om erover te praten. Ik wil graag goed voor mijn vriendin zorgen want dat verdient ze absoluut. Maar ik wil die pijn van het verleden niet meer dragen. Maar alles komt weer zo sterk naar boven als je enige `vriend` geen rekening houd met jouw gevoelens en er dan vandoor gaat met hetgeen wat je al jaren liefhebt maar onbereikbaar is. en hij het zo gemakkelijk heeft en het me dan onbewust keihard inwrijft.

Ik heb het nooit aan zien komen dat juist de enige persoon in mn leven die ik nog ´vriend´ kon noemen mij de genadeklap zou geven. Ik leef al jaren in verdriet en daar komt deze klap nu bij. Ik weet niet meer wat nou het verstandigste is. Alles inclusief hem achter me laten.. of toch contac met hem blijven houden en dan maar op op visite gaan als zijn aanstaande vriendin rosalie er niet is... Ik weet het echt niet..
Alles achter me laten is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan. Waarom kan ik de tweeling na 6 jaar dan nog steeds niet achter me laten?

Ik wou dat ik iemand had om hierover te praten, iemand die echt wil luisteren. Iemand die weet hoe ik met opgeheven hoofd kan zeggen dat de tweeling me niet meer raakt. dat mn beste vriend me niet meer raakt..

Wat ik nu voel is de meest verschrikkelijke pijn die ik ooit gevoeld heb...

Hoogwerf