'We zijn er'

Ik was zenuwachtiger dan ik had verwacht. Het vervelende is dat zowel mijn lichaam als stem gaan trillen en ik er zelf geen controle meer over heb. Ook voelt het alsof de ander(en) dit heel goed kunnen zien, waardoor ik me nog onzekerder voel en zenuwachtiger word etc. Maargoed vooralsnog zat ik nog maar in de auto en zouden we er pas over anderhalf uur zijn. Mijn Meester en ik wisselen tijdens de rit weinig woorden uit, we weten allebei niet hoe de komende uren gaan verlopen, al ben ik waarschijnlijk wel degene die het minst weet.

‘We zijn er.’

Ik stap uit de auto en volg mijn Meester. Hij belt aan bij een huis waarna de deur op een kier wordt open gedaan. Door het glas van de deur zie ik nog net de schim van een persoon, voordat deze verdwijnt. Mijn Meester laat me voorgaan om vervolgens in het halletje mijn jas aan te nemen en me te vragen hoe ik me voel. Nadat ik Hem heb laten weten dat ik me een beetje (ehm het was iets meer) zenuwachtig voel maar verder prima, pakt Hij de blinddoek uit zijn jaszak en doet hem bij me om. Gelukkig is het de mooie blinddoek (zo eentje voor het slapen) en niet die waardoor mijn hoofd heel lelijk wordt. Ach ja, ik kan me om alles druk maken als het moet, zeker mijn eigen presentatie en helemaal bij vreemden.

Mijn Meester gaat de -gok ik- woonkamer in en wordt begroet door een andere man. Het is een tijd geleden dan ze elkaar gezien hebben en nadat ze beiden aan elkaar hebben bevestigd dat het lang geleden is en het goed met elk ander gaat, haalt mijn Meester mij erbij.
‘Niet slecht he?’ ’Draai eens een rondje’
Ik voel hoe 2 paar ogen op me gericht zjn en ik voel me rustiger dan ik dacht. Ik had ’s ochtends uitgebreid de tijd genomen om mijn haar mooi te doen en een nieuw jurkje aan te trekken; ik voelde me mooi en was zeker over mijn uiterlijk.

Nadat ze klaar zijn met kijken naar mij gaan we zitten. Meester en meneer hoger dan ik, op een stoel of een bank, en ik zelf op een kussen op de grond. De meneer wilt een glas water voor mij halen en ik ben opgelucht dat ik gewoon een glas krijg. Maar niet voor lang, want mijn Meester vraagt of hij ook iets anders heeft om het water in te doen. Het geluid wat ik hoor herken ik direct en ik weet dat er een bakje met water voor me staat. Nu is het in mijn fantasie zo makkelijk om uit een bakje water te moeten drinken met andere mensen erbij, maar nu kon ik er me er niet toe zetten. Als mijn Meester me had ‘gedwongen’, had ik het wel gedaan, maar uit mezelf kon ik het echt niet. Dat valt me tegen van mezelf. Ik zit ook nog steeds te trillen en vraag me af hoe zichtbaar dat voor hen is. Kennelijk frunnik ik ook met mijn handen, want als mijn Meester opeens zegt dat de meneer wel even aan me mag zitten (eh, pardon, schrik.. nu al?), zegt de meneer dat ik eerst maar eens netjes stil moet zitten (pfoe gelukkig). Vreemde handen pakken mijn handen vast en leggen ze open op mijn knieën neer. Vervolgens praten zij verder over hun bdsmleven en naarmate ik er langer zit voel ik me steeds meer ontspannen. Ik ben gelukkig ook gestopt met trillen.


‘Zullen we dan maar eens boven kijken?’ Kort na die vraag staan we allemaal op en gaan we 2 trappen op naar de zolder. De zolder waar het allemaal zou gaan gebeuren.. de zolder waarover ik de hele week ervoor al de meest extreme fantasieën had gehad. Voor mijn Meester is het ook de eerste keer dat Hij deze zolder ziet en aan het commentaar te horen merk ik dat mijn Meester ook als een kind in een snoepwinkel is beland. De meneer laat ook wat touwen aan mijn Meester zien. Mijn Meester en ik doen weinig met bondage omdat Hij er niet heel bedreven in is en de meneer bij wie we nu zijn juist wel. Dit was ook een aanleiding om op visite te gaan.

Niet veel later sta ik met mijn handen vastgebonden in de lucht en met 1 been op een soort draaischijf te wiebelen. Ik heb het gevoel dat we nog heel dicht bij het trapgat staan en mijn panty die ik aan heb glijdt ook heel gemakkelijk van het plateau af wat onder me staat. Kortom heel vermakelijk voor de heren. Na dit een poosje te hebben gedaan word ik losgemaakt en gaan we aan een andere bondage beginnen. Nu gaan de touwen ook over de rest van mijn lichaam en is het handiger als ik me uitkleed. Nu ben ik niet heel preuts, maar ik vroeg me wel af of ik me net zo makkelijk had uitgekleed zonder blinddoek om.

De meneer heeft een warme uitstraling (voel ik) en hij maakt grapjes waardoor ik me helemaal op mijn gemak voel. Hij bindt me op verschillende manieren vast en zo spelen mijn Meester en hij een tijdje samen met mij, door me te kietelen, te prikken, te knijpen, te duwen etc. Het is zo een nieuwe ervaring voor mij. Ik voel handen, van voor, van achter, plotseling, langzaam, teder, ruw. En dat gevoel als het touw weer wordt los gemaakt.. als dat zo langs je lichaam langzaam van je af glijdt.. kippenvel. Wauw.. Ik ben best vaak en voor langere tijd bij mijn Meester de laatste tijd geweest, waardoor spelen soms bijna ‘gewoon’kan aanvoelen en gewend. En nu, dit was allemaal zo nieuw, zo snel, zo wauw, zo respectvol, zo opwindend.. het voelde als de eerste keer spelen met mijn Meester.

Mijn handen worden omhoog gehesen, ik hoor het geluid van een katrol. Geluid is zo belangrijk heb ik de afgelopen maanden geleerd. Geluid kan al zoveel impact hebben zonder dat er daadwerkelijk al iets gebeurd is. Ik hoop dat ik helemaal in de touwen opgehangen word.. suspension.. zoals ik uit de filmpjes ken. Maar ik voel geen touw en mijn Meester en de meneer praten zacht, waardoor ik het niet altijd volg. Ik hoor een zwiepend geluid door de lucht en ik weet direct wat het is: een cane. Mijn Meester heeft er zelf geen en vanuit de verhalen en de filmpjes weet ik dat die behoorlijk pijn kan doen. Ik voel mijn hart sneller kloppen, iets nieuws is al spannend, laat staan met een ander er ook nog bij.. ik wil niet afgaan..

Tik tik tik tik, de slagen belanden als regen op mijn rug. Het is niet de cane, ik herken de zweep of de soort pijn direct. Het is een heel venijnig zweepje, ik voel het enkel op de oppervlakte.. alsof het allemaal mini schrammetjes maakt. Mijn Meester gebruikt hem niet zo vaak, omdat het niet echt een zweep voor een sessie is, meer een tussendoortje.. of zoals nu een opwarmer. Ik weet ook dat het niet mijn Meester is die me slaat, want Hij slaat me zelden op mijn rug. Al snel staat mijn rug in vuur en vlam (voor mijn gevoel), maar ik ga me niet laten kennen en echt pijn doet het niet. Nog een aantal zwepen passeren de revue, tranen springen in mijn ogen als mijn Meester en de meneer me razendsnel na elkaar slaan, niet van de pijn maar het voelt gewoon heftig, maar volgens mij heeft geen van hen dat gelukkig gezien. Maargoed, dan ga ik toch echt de cane voelen en ik hoop dat mijn Meester degene zal zijn die slaat. Hij zal me namelijk zachter slaan, omdat het vreemd materiaal voor Hem is en mijn Meester altijd opbouwt. De eerste slag komt neer op mijn billen en.. het valt reuze mee. Dit is meer zo’n pijn die doortrekt op 1 plek, een pijn waarvan ik weet dat ik hem aankan en eerlijk gezegd fijner vind dan de zweep van het begin. Ik vergelijk het voor mezelf met een blauwe plek en een schram of zo’n plekje op je enkel die je van nieuwe schoenen kan krijgen. De blauwe plek verkies ik ver boven de andere.
Net als ik denk, dit ga ik nog wel een tijdje volhouden, beginnen mijn handen te tintelen. Niet lang daarna voelt het echt niet goed meer aan en vraag ik ze om me los te maken. Ik wrijf mijn handen en zodra het weer goed voelt moet ik over een bokje o.i.d. gaan liggen, ik heb namelijk nog 30 strafslagen met de plak staan. Natuurlijk heeft de meneer er meerdere, en natuurlijk moet mijn Meester me ze eerst allebei even laten voelen zodat ik zelf mag kiezen, aardig als mijn Meester is.. Ik tel mee met de slagen en gelukkig komen ze lang niet allemaal hard aan of mijn grens is sterk verlegd door alle slagen daarvoor. ‘30’zeg ik zachtjes en ik weet dat we klaar zijn. Ik zak zachtjes weg, ik voel opeens hoe uitputtend de middag was voor me, de continue spanning die er kennelijk in mijn lichaam zat, de opwinding van het nieuwe.. ik laat het allemaal los en voel enkel de warme mantel om me heen, de arm van mijn Meester om me en gelukzaligheid.

Zo gespannen als ik binnenkwam, zo ontspannen ga ik weg. Het was magisch, het was geweldig en ik hoop op weer een keer. Maar eerst langs de Macdrive, HONGER