Men lijdt het meest, onder..

‘Gaat U me pijn doen Meester?’ fluister ik… geen respons… Doet Hij dat nu expres of heeft Hij het echt niet gehoord? Weet Hij niet hoe dapper ik mezelf voel om dat zo expliciet aan Hem te vragen of doet Hij het juist daarom? Een ding is in ieder geval wel duidelijk; als ik antwoord wil, zal ik de vraag moeten herhalen.
‘Gaat U me pijn doen Meester..?’

Maar op wat voor antwoord hoop ik dan eigenlijk. Misschien een bewonderende ‘Wil je dat echt meisje?’ Of iets met wat meer dreiging.. ‘Weet je dat zeker meisje?’… Of toch de veilige weg.. ‘Niet nu.’ Of gewoon simpelweg ‘Ja.’
Ik weet niet wat ik wil en toch stel ik Hem de vraag. Misschien dacht ik te weinig na en wilde ik voor mezelf vooral stoer doen met die vraag. Hem nog meer mogelijkheid en macht geven door het stellen van die vraag, zonder echt over de gevolgen na te hebben gedacht.. Maar pijn is ook zoiets raars. Waarom willen mensen dat. 3 Maanden geleden scoorde pijn zo ontzettend laag op mijn sublijst. Ja, dat was wel duidelijk voor me. Keihard geslagen worden? Striemen? Behoefte om geslagen te worden? Nooit.
Maar toen wist ik nog niet hoe ontzettend bevrijdend het voelt om enkel aan de genade van Hem en Zijn zweep te zijn overgeleverd. En toen wist ik nog niet hoe fijn het voelt om de adrenaline door je lichaam te voelen gaan. Misschien had ik de lijst wel anders ingevuld als ik wist hoe trots ik me stiekem zou voelen, wanneer ik het veel langer volhoud dan ik van mezelf had verwacht. En als ik toen had geweten hoe betoverend en juist slagen aan kunnen voelen als ze precies op het ritme van de muziek gaan.. pfoe..
Maar bovenal wist ik toen nog niets van dat heerlijke zweven..

En ondanks dat ik bovenstaande gevoelens al meerdere malen op verschillende manieren van anderen had gelezen, was het mijn angst die me weerhield om de pijnvragen met een 3 of hoger in te vullen. Mijn angst voor pijn is zoveel malen groter dan de uiteindelijke pijn die ik voel. Het doet me denken aan een gezegde die mijn moeder vroeger vaak herhaalde als ik weer eens bang was voor de dood en met betraande ogen uit mijn bedje naar beneden kwam. Dan nestelde ik me veilig tussen mijn ouders in op de bank en voelde ik mijn moeders hand door mijn haar aaien terwijl ze zei:

Men lijdt het meest, onder het lijden dat hij vreest.



‘Morgen meisje, morgen zal Ik je slaan en je zal het voelen.’