Geen relatiemeisje

Ik ben geen relatiemeisje, ik houd van mijn vrijheid. Monogamie is geen probleem, maar de vrijheid om je eigen beslissingen te kunnen nemen (behalve tijdens het spel), geen rekening met een ander te hoeven houden, geen verplichte familiedingen en een onbevangen toekomst voor me.. daar houd ik van.

Dus viel ik vanaf de eerste ontmoeting als een blok voor mijn ex, zag ik ons al samen met kinderen en wilde ik voor altijd mijn leven met hem delen.. Tja, gevoelens.
Uiteindelijk heeft onze relatie maar 3,5 maand geduurd, maar het liefdesverdriet was er niet minder om. De 5 maanden die we gescharreld hebben tellen ook mee.. en hoe.. we woonden samen in hetzelfde studentenhuis ( met een soort American Pie real life sfeer) en onze kamers zaten ook nog eens precies naast elkaar. Laat ik het beter zeggen, scharrelen heeft onze relatie kapot gemaakt. Het groot houden van onszelf tegenover de ander in die periode, super nonchalant doen, laidback, terwijl je van binnen opgevreten wordt door jaloezie en onzekerheid . Situaties die pijn hebben gedaan tijdens het scharrelen, konden we elkaar opeens kwalijk gaan nemen toen we een relatie hadden.

En nu bijna een jaar nadat het uit is gegaan denk ik meer aan mijn ex dan ooit. Het komt door mijn Meester en de D/s relatie die we hebben. Zo een intense relatie heb ik enkel en alleen met mijn ex gehad. Alles doet me denken aan mijn ex.. of vergelijk ik ermee. En het maakt me vreselijk onzeker. Van de zomer wist ik nog zeker dat ik over mijn ex heen was.. ik wil niet weer terug naar die periode. Maar mijn Meester lijkt qua karakter en lichaamsbouw zo ontzettend veel op hem. Zelfs dingen waaraan ik me kon irriteren bij mijn ex, heeft Hij ook. En zoals het nu gaat tussen mijn Meester en mij gaat, het intense contact wat we hebben, vind ik heerlijk.. maar het benauwd me ook. Ik ben bang om weer de pijn te voelen van het loslaten.., want het gaat stoppen tussen Meester en mij. Wanneer weet ik nog niet, misschien volgende maand, misschien volgend jaar, misschien pas over jaren. Meester heeft gezegd dat hij wilt/hoopt dat ik Zijn laatste subje zal zijn en dat ik Hem meer doe dan bijna al zijn vorige subjes bij elkaar en ik voel Zijn oprechtheid. Buiten ons spel om behandelt Hij me als een prinsesje en binnen ons spel voel ik ook de onderliggende waardering overal in terug. Hij is zo goed en lief voor me. En ik weet dat het geweldig is wat Meester en ik hebben en dat het bizar is hoe wij op elk front klikken.. maar ik ontdek alles pas net..

En opeens begrijp ik mijn ex ook beter.. begrijp ik hoe het kan dat je dagen met iemand achter elkaar kan doorbrengen, zonder verliefd te zijn. Hoe je zoveel intimiteit met iemand kan delen, zonder van diegene te houden. Hoe je tegen de ander kan zeggen dat diegene zo speciaal voor je is, zonder je aan diegene te binden. En ik weet nog heel goed hoe ik me die maanden voelde voordat we officieel iets kregen. En hoe vaak ik wel niet aan mijn vriendinnen gevraagd heb, gezegd heb, dat ik niet snapte waarom ik niet goed genoeg voor hem was.. waarom alles wat we deden en deelden niet voldoende was om verliefd op me te worden.. van me te houden..
En toen we eindelijk een relatie kregen, vroeg ik aan hem waarom nu wel. Hij antwoordde dat hij geen behoefte meer had aan andere vrouwen en dat hij daardoor wist dat hij verliefd op me was geworden. En zoals dat het signaal voor hem was, weet ik dat ik verliefd ben als ik een toekomst met de ander voor me zie en voor altijd bij hem wil blijven. Het hoeft natuurlijk helemaal niet zo te zijn, maar het gevoel moet er wel zijn. Soms hoop ik dat het zal komen.. want ik zou het mijn Meester zo graag willen geven, losstaand van wat Hij eventueel voor mij voelt. Als waardering/erkenning voor hoe Hij altijd voor me klaar staat.
Maar dat gevoel kan mijn Meester noch ik sturen.. het is er of het is er niet.