De tweede eerste keer

'Durf ik het te vragen.. en als ik het zou vragen zou het dan beginnen..? Ja dat wist ik eigenlijk wel zeker.. En niet te zacht ook.. want hoe vaak had ik hem al niet uitgelokt.. beledigd en een grote mond gegeven.. en hoe vaak had hij me er al niet op gewezen en gewaarschuwd. Maar als ik het vraag, wat staat me dan te wachten en blijven we dan waar we nu zitten of gaan we naar een andere ruimte? Zou hij dingen aan me uitleggen of verwachten dat ik het meteen al begrijp.. En hoe begin je nou eigenlijk een spel.. Wil ik het echt? JA! wat is dat nou weer voor domme gedachte.. ik wil het al jaren.. maar het is gewoon zo spannend nu. Hij is zo dicht bij me.. en toch zullen zijn handen me nooit aanraken zonder dat ik hem mijn toewijding geef.
Ik vraag het aan hem.. 'Mag ik de spullen zien?'.. 'Ja, dat mag meisje'. Als hij terugkomt haalt hij zwarte leren boeien uit zijn tas.. boeien die ik alleen maar uit filmpjes ken.. het is nu zo dichtbij.. ik bekijk ze uitgebreid.. 'wil je ze passen?' Natuurlijk wil ik dat wel proberen.. hij pakt mijn polsen en doet ze voorzichtig bij me om.. niet te strak, niet te los. Het voelt onverwachts aangenaam aan(nog wel).. bijna als een tweede huid. Door de ringetjes die er aan vast zitten haalt hij een ketting.. en wauw dat geluid! Nooit over nagedacht hoe opwindend het gerinkel van kettingen kan zijn voor me. Speels trekt hij de ketting omhoog, waardoor mijn handen automatisch boven mijn hoofd hangen.. We kijken elkaar aan, zijn blik is peilend en op mij gericht.. en ik geef hem mijn glimlach en dan weten we het allebei..
Mijn geboeide handen belanden op mijn rug, de ketting tussen mijn benen door weer terug in Zijn handen.. mijn tenen die met moeite nog op de grond blijven..
Het is begonnen.