Straf

Het is zondagochtend, vroeg in de ochtend. Gisteravond heb ik nauwelijks geslapen en nu is het alweer zo vroeg dag. Blijkbaar gaan de Kennedy's elke zondag naar de kerk en daaraan moesten wij ons gehoorzamen. Als de Kennedy's in de kerk zijn, moeten wij buiten op ze wachten, legde Coffie me uit, maar iets anders trok mijn aandacht: een boot. Zou Kwabena daar zijn? Ik bedacht mij geen moment en sprintte weg, naar zee. Het schip lag een stuk verderop, maar er kwamen langzaam naderende roeibootjes aan. Toen ze eindelijk aan land waren keek ik snel in de boot. ''Kwabena?? Ben je daar??'' maar nee. Voordat iemand me zou zien rende ik weg, terug naar de kerk, maar toen ik daar aankwam... niemand, helemaal niemand. Dus rende ik terug naar het erf, hopend dat niemand het gemerkt zou hebben, maar voordat ik een paar stappen op het erf zette. ''HIER JIJ!'' riep meneer Kennedy. ''COFFIE HANG HEM AAN DE TAMARINDEBOOM. VIJFTIEN KEER PAK SLAAG.'' ''Maar...'' stamelde Coffie. Voordat ik het wist had Coffie me vastgebonden. ''DOE HET DAN.'' riep Kennedy. ''OF MOET IK HET DOEN.'' Even was er niets, maar toen sneed er er een vlijmscherpe pijn door mijn lijf. ''AAAAAHHAAAH'' ik schreeuwde het uit. Nog een keer en nog een keer. De pijn bleef maar komen. Alles werd zwart en het enige wat ik me nog herinner, is dat ik wakker werd in de hut van Olijf, waar ik me een stuk rustiger voelde.